Günlerden
bir gün yine, ben bu sabah da gözlerimi her zamanki gibi açmıştım. Ama
anlaşılan herkes için durum böyle değildi.
Ölüm benim
için oldukça uzak bir kavramdı ve benim ölüm anlayışımda sadece yaşlılar
ölüyordu. Bir şekilde çıktım yola, o birisi ölmüştü. Ama ben o birisine
yabancılaşmıştım. Herkesten uzaklaşmış biri olarak kendim kadar ona da uzaktım.
Ölümü ve ölümün benim için bir şey ifade edip etmediği sorusu üzerine yoğunlaştım.
Evet, hepimiz bir şekilde ölecektik. Kimimiz gencecikken, kimimiz yaşlanıp
kimimiz de birdenbire. Olup biteni anlamlandırmaya vakit bulamadan. Bir şekilde
ölecektik işte. Benim ölümüm ya da onun ölümü insanlar için kayıp oluşturacak
mıydı? Derken aklıma esti, cenaze evine baktım. Gecekondu bir evin önündeydim.
Yamuk yumuk, yosunlaşmış beton merdivenlerin basamaklarının tepesinde koli koli
ayranlar duruyordu. İnsanlar gruplaşmış onun nasıl öldüğünü konuşuyorlardı. O
an için içimi yakan evin harap durumu ve insanların maskeleriydi. Bazıları
gülüyordu, bazıları ağlıyordu, belki de bazıları da benim gibi durumu
anlamlandırmaya çalışıyordu. Olay basitti, o ölmüştü. Bir de anlaşılan ölümün
herkes için bir kayıp duygusu oluşturmuyordu. Açıkçası üzülmüştüm, birden
gözlerim dolmuştu ama şu an sırası değildi ağlamayacaktım. Bir araba geldi.
Üstünde “CENAZE YIKAMA VE NAKİL ARACI” yazıyordu. Bu normal bir araba değildi.
Bir an ben burada ne yapıyordum diye kendime sordum. Bir cevap bulamıyordum.
Aracın arka kapağı açılmıştı, ben ise o an dünyaya çakılı bir çivi gibi çakılı
kalmıştım. Dudaklarım birbirine yapışmış, kurumuştu, ağzımı açamıyordum. Sanki
avuç içlerimde kor bir ateş tutuyordum da yanmıyordum. Bir şeyler demek
istiyordum, imdadıma arkadaşım yetişti. “Demek onun için yolun sonu
burasıymış.” dedi. Birileri tabuta sarılmıştı, bu nasıl bir şeydi, o gerçekten
ölmüş müydü? Yağmur yağdığında camlarda süzülen damlalar gibi yüzümde damlalar
süzülürken o ölmüştü ama bu damlalar sıcaktı ve canımı yakıyordu. Böyle olmaması
lazımdı. Ağlamamalıydım. Gözlerim bulanıklaşmamalıydı. Her şeyi tamamıyla
görmeli, idrak etmeliydim. Feryatlar yükseliyordu, ağlayanlar da vardı. Hayat
durmuş muydu? Yoksa devam mı ediyordu? Aracın sürücüsüne gözüm ilişti birden, o
umarsızca ambalajlından çıkarttığı kurabiyeyi yiyordu. Yüzü her zamanki gibi
bir şey yapıyormuş gibiydi, bir şeyler yemek zaten normal bir şey değil miydi?
Ya da yaptığı şeye kutsal gözle baktığım için mi hayal kırıklığına uğramıştım?
Aracın kapağı kapatıldı, araç yokuşu yavaşça çıkarak gözden kayboldu. Herkes
sürü şeklinde harekete geçti. Bir camiye gelmiştik, o musalla taşına çoktan
konmuş, ağlayan ve dua edenlerle çevrelenmişti. Ben de durur muydum, hemen
karşısına dikildim ama bu dikilişteki amaç ne dua etmekti ne de ağlamak; sadece
uzak, uzaklara dalıp gitmek içindi. Tabutun içindeki insan; o ölmüş müydü?
Sanki tabutun kapağı açılacak, içinden yavaşça çıkarak her şeyi açıklayacakmış
gibiydi. Ya da tabutun içi boştu ama bu olamazdı; o zaman bu insanlar neden
toplanmıştı? Ama ağlayan insanlar da vardı. Gülenler de vardı. Birisi bana
dokundu ansızın; kafasında takke vardı. Sanki benden bir şeyler aldı o an; bir
şeyler söyledi. Anlamak için etrafına baktığımda anladım: Anlaşılan cenaze
namazını kılacaktık. “Hakkınız helal eder misiniz?” dedi imam; düşündüm biraz
hakkım olabilir miydi ki? En son ne zaman görüşmüştük; konuşmuştuk onu bile
hatırlayamazken… İmam üç kere sordu; her seferinde de herkes tek beden gibi
“HELAL OLSUN!!” dedi; bense hâlâ düşünüyordum. Bu olacak şey değildi… Cenaze
namazını kılındı. Arkadaşımla bir müddet bakıştık.
Ben hâlâ tek bir kelime dahi edememiştim. Sanırım
dudaklarım birbirine yapışmıştı ya da konuşmayı unutmuştum. İkisi de
olabilirdi. Konuşamadım işte. Her zaman düşünerek konuşan ben; anlaşılmaz,
aptal gibi hissetmemek için on kere düşünüp bir kere konuşan ben; bu sefer
düşünmeden bile konuşamaz durumdaydım. Bu çaresizlikten de öte bir şeydi,
iliklerime kadar hissettim.
Bir kamyonetin kasasına atladık. Arka kapağına köpek
oturuşu yaptım; ellerimi dizlerimden bağlayıp gökyüzüne baktım. Onunla birlikte
geçirdiğimiz yıllar geldi aklıma. O zamanlar ne güzeldi. Hayat kadar
isteklerimiz de kolaydı. Şimdi ise ne çok zorluk var. Hayat kadar isteklerimiz
de karışık. O zamanlar ne çok sevgi vardı. Hayat kadar isteklerimiz de
paylaşımcıydık. Şimdi ise ne çok yalnızlık var. Hayat kadar isteklerimiz de
benciliz. O zamanlar ne çok umut vardı. Hayat kadar isteklerimiz de
hayalperesttik. Şimdi ise ne çok korku var. Hayat kadar isteklerimiz de
gerçekçiyiz. O zamanlar ne çok mutluyduk. Hayat kadar isteklerimiz de
doyumsuzduk. Şimdi ise ne çok pişman ve çaresiziz. Şimdi ne hayat kolay ne de
isteklerimiz. Sanırım yıllar her insanı farklı kirletiyordu. Neredeyse yarım
saate yakın yol gittik ve önünden geçtiğimiz her mezarlığı onun defnedileceği
mezarlık zannediyordum. Bir köye girdik; köyden de uzak, bozuk bir orman yola
sapmıştık. Burası neresiydi böyle? Köye yakın desen değil; merkeze ise
kilometrelerce uzaktı. Bu insanlar bir daha buraya nasıl gelecekti? Ya da gelmek
isteyecek miydi?
Kamyonet durdu; yavaşça atladım kasasından; insanların
peşinden gittim. Demek ki herkesin sonu buydu. Adımlarımı hızlandırdım;
mezarlara baktım; bazıları mermerle kaplanmıştı; bazıları toprakla… Bazılarının
kitabesi baştaşlı iken bazıları resimli baştaşlıydı; bazı mezarların hiçbir
şeyi yoktu. Bu yıllardır gelenleri gidenleri olmadığına işaretti. Otlar kaç
defa yeşillenmiş; kaç defa solmuştu kim bilir? Ama nezdimde bunların hiçbir
önemi yoktu. Bir kalabalık gözüme çarptı; insanlar kalabalık bir halka
oluşturmuştu. İlk ben de ne olup bittiğini görmek istedim ama o kalabalığa
dahil olmak çok zordu. Mezarların arasından geçiyordum ki adamın biri,
"Mezara basıyorsun." dedi. Evet, bir yere basıyordum ama burası nasıl
mezar olabilirdi? Bastığım mezarın başucundaki mermer mezar bloğun ucuna oturup
ne yaptıklarına baktım bir müddet. Her kafadan farklı bir ses çıkıyordu; kimisi
ilk taş koyulacak diyordu; kimisi hasır tahta konulacak… Birden bastığım mezara
gözüm ilişti. Bu bir mezardı ama baştaşı yoktu; üstünde molozlar mı vardı yoksa
biraz önce tartışılan ilk taşları mı yoksa hasır tahtayı mı sorusunda… Bu
mezarda taşlar en üste mi konmuştu? Sonra ayak ucumda bir dikdörtgen demir
parçası olduğunu fark ettim. Paslanmış, yarısı toprak altında duruyordu. Bu
sefer mezara basmamaya dikkat ederek demir parçasını aldım. Bir taş parçasıyla
üstündeki kurumuş toprağı çıkarttım: 19*0 - 2**7 yazıyordu. 2017’de ölmüş
olmalıydı ve o zamandan bu yana kimsenin gelmediğini düşününce içimi bir
ürperti kapladı. Nereden baksam beş yıl geçmişti… Bunun bir mezar olduğuna
artık ikna olmuştum, bir günde bu hale gelmemişti… Demir parçasını taş
yardımıyla çaktım, tekrar aynı yere oturdum… Kalabalık biraz azalmıştı ve
arkadaşım yanıma gelip, "Sen toprak attın mı?" dedi. "Hayır."
dedim… İnsanlar koca bir tepe oluşturmuş; yavaş yavaş dağılıyordu ki birden bu
dağılışı durduran art arda kesilmeden feryatlar koptu: "Ne olur uzak diye
gelmemezlik yapmayın! Onu yalnız bırakmayın! Lütfen! Yalvarırım uzak diye
gelmemezlik yapmayın! Onu yalnız bırakmayın! " Bir süre sonra feryatlar
kesildi; insanlar tek tek dağılmaya devam ediyordu.
Ben de yavaşça kalktım; o feryatların koptuğu yere
doğru ilerledim… Koca tepenin ve çaresiz haykırışların önünde dikiliyordum… Bu
dikilişin sonucu toprak atmakla mı yoksa kabullenmekle mi sonuçlanacaktı
bilmiyordum… Kırmızı ıslak tümseğe uzun uzun baktım. Üstüne konulan çiçekler
şimdiden çamurlanmıştı bile… Ve onun gibi solup toprakla bir bütün
oluşturacaklardı belki de… Arkadaşım yanıma geldi. Bana bir şey söylemek
istiyordu ama suskunluğumu görünce vazgeçti. Sadece elini omzuma koydu. Bir
süre sessizce durduk. Evet, o ölmüştü ve onun ölümü kadar bizim yaşamaya devam
etmemiz gerektiği de bir o kadar gerçekçiydi. Belki de onun için üzülmememizi,
onun için mutlu olmamızı isterdi. Belki de… Ama ben tüm bunları
hissedemiyordum. Sadece boşluk vardı içimde. Sadece acı vardı kalbimde. Sadece
pişmanlık vardı aklımda. Yabancılaşmıştım.
9 Mayıs 2023, Cuma, İzmir
Yorumlar
Yorum Gönder