("#1 KESİN İNANÇLILAR yazısını okumadıysanız bu yazıyı
idrak etmekte zorlanacaksınızdır. Naçizane tavsiyem ilk olarak o yazıyı okuyup
gelmenizdir.)
 |
“Optimus ille animi vindex, laedentia pectus
Vincula qui rupit, dedoluitque semel.“
“Göğsünü saran zincirleri kırıp sızlanmayı kesen kimse, ruhunun en büyük kurtarıcısıdır.“ Ovidius, Metamorphoses (s.78) |
Bağımsız
bireylere dönüştürmek için neler yapılması gerektiğini söylemiştik. Peki, bir
insanın fedakarlık etmesi için ne gereklidir? Bağımsız bireye dönüştürmek ile
fedakar bir birey oluşturmak aslında benzer eylemlerdir. Her ikisi de insanı bireysel kimliğinden ve kendine özgü
farklılıklarından ayrılması demektir. Tabii ki bunun için bazı sınırlar çizmek
gerekmektedir. Doğum - Ölüm ile sınırlandırılmış bir bakış açısının dışına
çıkıp varoluşsal kurtuluş yolları sunmak zorundadır. Ve kişiyi kolektif
topluluğa asimile etmesi gerekmektedir. Bu en etkili yoldur. Çünkü kolektif
topluma asimile olmuş birey ne kendisini ne de başkalarını birer insan olarak
görür. Ona kim olduğunu sorduğunda artık o makineleşmiş şekilde vereceği
cevaplar kesin ve hazırdır. Müslümanın, Hristiyanın, Çinliyim, Türküm... Artık onun bağlı olduğu bir aile, bir grup
vardır. Bağlı olduğu topluluktan başka bir amacı ve gayesi yoktur. Hiçbir
bağlılık duygusu olmayan birisinin tek amacı hayatta kalmaktır. "Hayat,
hiçliğin sonsuzluğunda tek gerçek olan şeydir ve bu kişi hayata utanmak nedir
bilmez bir umutsuzluk ile yapışır". Zorlamaya karşı durma güdüsü ise bir gruba
bağlı olmakla doğar. Bireyci kişiler, milletleri ne olursa olsun ezilmeye daha
yakındır. Burada demeye çalıştığım şey
aslında, bir tehditle veya yok edilmeyle karşı karşıya olan bir kişinin kendine
güven duyması imkansızdır o derinlerinde kendisi olmak değil; yıkılmaz,
koruyucu, ve güvenilir bir şeyin parçası olmak ister. Bunun için ise bilmek
değil inanmak gerekir. İnanç, bir grupla özleşme ve kişin kendisi olmaktan
çıkarak ölümsüzlüğü seçmesidir. Nasıl mı ? Bir dinin, ulusun, ırkın, partinin
veya derneğin parçası olmakla “mümkündür”. Böylece kişi artık benliğinden uzak
ve kendisine verilen oyunu icra etmektedir. Artık onun için ölüm ve öldürmek eylemleri
kolaydır. Ama gerçek benliğimiz için ne bu dünya için ölmek değerli anlamlıdır ne de öbür dünya için. Ama artık bir aktör
gibi rolümüzü oynuyoruzdur ve ölmek ve öldürmek eyleminin gerçek ağırlığından
muzdarip şekilde yaşamımıza devam ediyoruzdur.
Bir kitle hareketi için şimdiki zamanın gözden düşürülmesi konusuna gelecek
olursak ise şu şekildedir; ilk başlarda şimdiki zamanı önemsiyormuş gibi
gözüken, aslında en baştan bu yana geleceği önemsemekte ve geçmişi tiksinilecek
bir leke gibi görmekte, göstermektedir. Böylece bireylerin odak noktası
geleceğe yani gerçekleşecek, daha doğrusu gerçekleşmesi olası olaylara
kaymaktadır. "Ee şimdiki zamanı gözden düşürüyorsa ve geleceği odak
noktası yapıyorsa bu kitle hareketinin neyine yarıyor kardeşim" der
gibisiniz. Şöyle aslında, bir kişinin hayata gözlerini yumması yani ölmesi,
şimdiki zamanı kaybetmesi demektir; o halde, şimdiki zamanın gözden düşürülmesi
ve lekelenmesi size, şimdiki zaman adına pek bir şey ifade etmeyecektir.
Mucizelere duyulan inanç da şimdiki zamanı reddeder. Aslında bu dünyanın
nimetlerine yüz çevirmemiz demek değil midir?
 |
“Din, fakirler bu dünyada zenginleri katletmesin diye onlara öbür dünyada eşit bir cennet vaat eder.”
I. Napolyon
4 Mart 1806 | |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Bir kitle
hareketinin ortaya koyduğu eylemlerin çoğu şimdiki zamana göre uygulanamazdır.
Ki şimdiki zaman bir karalama ve yanılsamadan ibarettir. Ama bunu
gerçekleştirmek için ise geleceği umut ve pırıltılar ile donatmalısınız ki
şimdiki zamanı gözden düşürebilesiniz. Eğer geleceğin sunduğu beklentiler iyi
değilse ve şimdiki zamandan daha da kötü veya devam etmesi söz konusu ise bireyler
şimdiki zaman ile uzlaşmaya ve devam etmeye karar verirler.
 |
“Kimine göre yalnızlık, hasta kişinin kaçışıdır; kimine göre de, hasta kişilerden kaçıştır.”
- Friedrich Nietzsche | | | |
Bu nedenle bir kitle hareketi başta ne kadar geleceğe sırtını dönse de aslında
en baştan bu yana geleceğe yönelik temeller atmakta ve zamanla
güçlendirmektedir. Dini bir harekete şimdiki zaman bir sürgünden ibarettir ve
sonu cennete varmaktadır, Devrimsel bir harekete göre ise bitmek üzere olan bir
ütopya, milliyetçi bir harekete göre ise zaferden önceki son duraktır. Uzun
lafın kısası bir kitle hareketi bireylerin kalbini ve aklını geleceğe yönelik
birleştirmektir. Bir de geçmişi kullanarak geleceği yüceltme ve şimdiki zamanı
küçük düşürme yöntemi vardır bu kadar derine inmişken değinmemek olmaz. Tabii
geçmişin kullanılması için gelecek ile ilişkilendirilmelidir ve bağlanmalıdır
aksi taktir de kitle hareketinin emellerine uygun düşmez. Ayrıca şimdi zamanın
önemsizleştirmenin diğer bir yolu da, şimdiki zamanı parlak bir geçmiş ile
parlak bir gelecek arasına koymaktır. Parlak bir geçmişi kullanarak parlak bir
gelecek görünümü verebilirsiniz ve bireyleri tatmin edebilirsiniz. Dini hareketler, insanlığın yaratılışına;
toplumsal devrimler özgür ve eşit bir ütopyaya; milliyetçi hareketler ise
geçmişteki altın çağı kullanırlar. Bir kitle hareketin bu denli geçmiş ile
haşır neşir olmasının sebebi ise şimdiki zamanın, geçmiş ile gelecek arasında
bulunan önemsiz bir geçit olmasıdır. Ayrıca şimdiki zamanla kavgalı olan
bireylerin gözleri hep bir değişim ve geleceğe dair küçük filizlenmelerde olur.
Uğruna savaşmaya değecek bir şeyleri olanlar zaten başka bir amaç uğruna savaşmaya
isteksiz olacaklardır. Hayatı kıymetli olan insanlar ne kendi çıkarı, ne
ülkeleri, ne de kutsal bir amaç uğruna ölmeye hazırdırlar. Bir amaç uğruna
ölmeyi göze almayı yaratan duygu, sahip olunanlar değil, sahip olmak için can
attıklarımızdır. "Olmayan şeyler", "olan şeyler" den
gerçekten daha güçlüdür. İnsanların bir amaç uğruna ölmeleri yani bir makam, bir
bayrak, bir kelime, bir fikir… İçin
ölmeleri tam anlamıyla saçma olan şeyler değildir. Aksine, en anlamsız olan şey
bireyin elle tutulur ve gerçek bir amaç uğruna can vermemesidir. Çünkü insanın
hayatı, tüm gerçeklerin arasında en gerçek olanıdır. Kendini feda etme derecen,
hayatın gerçeklerine gösterdiğin kayıtsızlık ile doğru orantılıdır. Bireyin
deney ve gözlemlerinden özgürce yola çıkarak sonuçlar çıkarması, şehitlik
veyahut yedi kat sema olaylarına pek akıllıca gelmez. Bu nedenle bütün kitle
hareketleri, gerçeklik olguları ile arasına bir perde çeker. Bu perdenin
amacı, mutlak ve gerçek kurtuluşun kendi
öğretilerinde bulunduğunu iddia etmektir. Bir öğretinin etkinliği onun
anlamından değil, kesinliğinden ileri gelir. Ayrıca görülmektedir ki, bir öğretinin
etkili olabilmesi için anlaşılmaz, karmaşık, bilinmez ve anlamlandırılamaz
olması gerekmektedir. Anlaşılır bir öğreti gücünü kaybetmeye mahkumdur.
Sofulara mutlak hakikati akılları ile değil, kalpleri ile aramaları telkin edilir hep.
"Tanrı’nın bilincinde olan akıl değil, kalptir." Açıkça bir öğretinin
basit yanları vardır ama bireyler, arasında öğretinin o kısmına öyle bir anlamlar
yüklenir ki en okumuş bireyi bile cehaletten geçilemediğine şahit olursunuz.
Kelimeler gerçek anlamlarından bihaber anlamlar yüklenmiş olarak kullanılır.
Dolayısıyla en basit olayı bile karmaşık, çözümlenemez bir hal almış olarak
bulur ve skolastik düşünce rüzgarlarına yakalanırsınız. İşte mutlak kesin
inançlı bir öğretiye sahip olmak bunları beraberinde getirir. Artık bilinmez ve şaşkınlık verici bir şey
kalmamıştır. Akla gelecek tüm soruların cevabı hazır ve nazırdır. Bütün
kararlar verilmiştir. "İnanmak ve yalan söylemek arasındaki birlik sırf
çocuklara ait bir özellik değildir. Gerçekleri olduğu gibi görme yeteneksizliği
ve görmek istememe, hem avanaklığı hem de şarlatanlığı teşvik eder."
 |
| Sabahattin Ali’nin de dediği gibi: “Kendim kendime yeterim.” | | | |
|
|
|
|
|
|
|
|
Esenlikle Kalın. Sevgilerle Eden Everhard ...
"Ne zaman ki, en sevdikleriniz yanıltır sizi,
Ne zaman ki, birer birer düşürür herkes maskesini,
Ne zaman ki, yalnızlıktaki o muhteşem gücü keşfedersiniz,
İşte o zaman başlarsınız, gerçekten yaşamaya.."
•Charles Bukowski
Yorumlar
Yorum Gönder