Bazen hayata çok kızıyorum. Elimdekileri alıp götürecek, sonsuz bir akış olduğu için. Tutunduğum
her şeyi elimden alabilecek güçteki o akış, kaybetme korkumu günden güne besliyor. Bugün sahip
olduklarımın yarın benim olacağının garantisi yok. Bugün sokağa çıktığımda duyduğum ve beni neşelendiren müziğin,
ertesi gün dışarı çıktığımda
beni neşelendireceğinin garantisi yok. Yeni gelen haberlere, hayatımdan giden
kişilere, başarılara, başarısızlıklara, fırsatlara ve diğer her şeyin akışın
avcunda yok olmasına göz yumabilirim. Ancak akışa kaptırmak
istemediğim tek şey, duygularım.
Ben her sabah uyandığımda
beni keyiflendiren şarkının, başka bir gün beni üzmesini istemiyorum. İzlediğimde bana hissettirdikleriyle yüreğimi deli gibi çarptıran filmin bir gün bana hiçbir şey hissettirmemesini istemiyorum. Çok sevdiğim sevgilimi yarın da sevmek istiyorum. Özlediğim çocukluğumdan ileride vazgeçmek istemiyorum. Tutunduğum bir umuda, bir hayale beslediğim arzunun
eriyip gitmesini istemiyorum. Evrenin akışı ve akışa ayak uydurması gereken
bizler varız. Lakin akışın, benim olanı bana sormadan çalmasından
nefret ediyorum. Her gökyüzüne baktığımda sabit duran yıldızlar düşebilir, güneş geceyi doğurabilir, yer göğe karışabilir ama içindeki aşka, nefrete, özleme, heyecana, sinirime dokunulmasın.
Ben duygularımda varım ve onlarla var olmak istiyorum. Hissettiklerim değişirse
isteklerim de değişir. İsteklerim doğrultusunda feda ettiğim her şey çöp olur, çabalarım boşa gider o zaman. Gözümden yaşları akıtsın ama ertesi gün ağlamama neden olan duygularımı çalmasın. Değer
verdiklerimi kaybedeyim, benden çalsın. Yeter ki onları gözümün önünde değersizleşmesin.
Geleceğimden çalmasına razıyım ama geçmişimdeki değerlerden uzak dursun. Gerekirse zaman dursun, hislerimden
uzak olsun. İnsanları, hedefleri, başarıları alıp götürsün; insanlara karşı hissettiklerimi,
hedeflerime ulaşma arzumu, başarılarımın heyecanını alıp götürmesin. Kaybettiğim şey insanlar olsun,
onlara olan duygularım değil. Amaçlarım uğrunda giderken başarısız olup
kaybedeyim, amacıma olan arzumu değil. Her gün kapımı
farklı bir yabancı çalsın, akış bana yeni şeyler getirsin.
Fakat getirdiği şeyleri kaybedilmeyecek duygulara vesile olsun. Geçmişimde bir anı buluyorum. Beni ağlatan ve yüreğimde
gizlenmiş duyguları tetikleyen. Zamanında çabalamamı,
yeni bir şeyler yapmamı, harekete geçmemi sağlayan duyguyu ortaya çıkarmış. Kendimden parçalarımı verip savaşmışım. Lakin şimdi dönüp baktığımda o şey beni artık üzmüyor. O anki üzüntümle kendimden vermiş olduğum her parça boşa gitti. Çabalayarak harcadığım zamanım boşa
gitmiş. Döktüğüm yaşlar bir hiç içinmiş. Artık
beni üzen şeye gülüyorum.
Belki de gülmeyecek kadar değersiz şu anda...
Fakat
kendi sözlerimin de aksine, akışın iyi bir yanı da var diyorum. Bizde bıraktığı
izler. Evet o duyguyu kaybettik. Evet, bir zamanlar bizi mutlu eden oyuncağımız
artık bizi mutlu etmeyecek. Evet, bizi üzen o kişi
artık bizi üzemeyecek kadar değersiz. Duygularımızın
değeri kayboldu lakin izleri hala üzerimizde. O kadar çok ağladık ki, artık güçlü durmayı öğrendik. Veya o kadar çok gülmüşüzdür ki, en
basit olayı bile bize güldürecek bir
olaya çevirmeyi öğrenmişizdir. En önemlisi de
ileride değerini kaybedeceğini, aynı hissettirmeyeceğini bildiğimiz şeyler için kendimizi yormayı, zamanımızı harcamayı bırakmışızdır.
Akış çalıyor, çalıyor, çalıyor.
Bundan nefret de etsem bana gelecekte nasıl adımlar atmam gerektiğini öğretiyor aslında. İsyan etmeyi bırakabilirsek, akışın üzerimizde bıraktığı izleri okuyabilirsek, işte o zaman hangi adımların
doğru, hangi adımların yanlış olduğunu anlayabiliriz.
- Kay Snyder
Yorumlar
Yorum Gönder