İçimdeki o bunalmışlık duygusuyla kendimi dışarı
atmıştım. Yürümek gerçekten iyi geliyordu. Deniz kenarına vardığımda bankta
oturan yaşlı amca dikkatimi çekmişti. Biraz ona doğru yaklaştım. Başında bir
şapkası, ceketinde antika olduğunu düşündüğüm bir cep saati ve yanında duran
bir bastonu vardı. Elindeki eski fotoğrafa gözleri dolmuş bir şekilde
bakıyordu. Yanına oturdum, bu amcayla konuşmak istemiştim. Oturduğumu fark
etmiş ama fotoğrafa bakmayı kesmemişti.
“- Merhabalar, nasılsınız?” Sanırım onunla konuşmamı
beklemiyordu.
- Biraz hüzünlüyüm genç hanım. Siz nasılsınız?
- İyiyim ya da kötüyüm diyemiyorum. Bir şeyler
hissediyorum ama anlatamıyorum… Peki ya siz neden hüzünlüsünüz?
- Fotoğraftaki eşim, bugün ölüm yıl dönümü onsuz geçen
bir yıl daha, tam on yıl önce bugün bir yarım bu dünyadan geçip gitti.
- Ahh çok üzüldüm. Onu çok seviyor olmalısınız.
- Seviyordunuz dememeniz beni sevindirdi. Çünkü
genelde böyle söylerler. Onu göremeyecek olmam içimdeki sevginin yok olması
için bir sebep değildi. Gerçi içimdeki sevginin bitmesi için bir sebep var
mıydı? Hiç sanmıyorum. Onu öylesine seviyorum ki ona olan sevgim bana da iyi
geliyor. Beni bırakıp gitmiş olmasına rağmen bu hayat yine onun sayesinde, ona
olan sevgim sayesinde yaşanılabilir geliyor. Onunla buluşacağımız an için
yaşıyorum. Her gece ona mektup yazıyorum. Ona olan özlemimden bahsediyorum.
Onunla sohbet ediyorum adeta.
- Ne güzel adamlar var; seven, özleyen, bekleyen,
ihanet nedir bilmeyen, aşık olabilen. Ve bir de kadınlar var, böylesi adamlara
hiç denk gelmeyen… Ne güzel açıklamış Cemal Süreya. Sevginiz çok değerli. Çünkü
bu devirde hiç böylesine gerçek ve yoğun bir sevgi yok. Bu devirde sevgi çok
değersizleşti. İnsanlar yaşadığı şeye sevgi diyor. Bu sevgi miydi? Çok hoyratça
bir şey olduğu kesin, e böyle bir şeye de sevgi denir mi? Sanmıyorum. Uzaktan
bakınca çok anlamsız ve hissizleşmiş bir hal var.
- Doğru söylediniz genç hanım ama emin olun bir
yerlerde hâlâ sevebilen insanlar vardır.
-“Seviyorum” diye ortalıkta dolanan bir sürü
samimiyetsiz ilişkiler insanın sevgiye olan inancını yitirmesine neden oluyor.
Birbirlerine gerçekten sevgi duymamalarına rağmen sadece kendilerini tatmin etmek
için kurulan sahte ilişkiler. İnsanların çoğu bunun farkında değil ya da içten
içe onlar da gerçeğin farkında fakat göz ardı etmek işlerine geliyor olabilir.
Çok yazık, keşke insanlar gerçekten sevmeyi bilselerdi. Belki her şey daha
farklı olurdu. Böyle bir dünyada insan gerçekten sevebilir mi? Diye düşünmeden
edemiyorum. Herkes ve her şey o kadar samimiyetsiz geliyor ki sanki o hayatlar
bir cam fanusun içinde yaşanıyor ve ben bunları dışarıdan izliyorum. En büyük
korkularımdan biri ise o hayatlara karışmak.
- Gerçek sevgi çok zor bulunan ve çok değerli bir
maden, insanlığın en derinlerinde bir yerlerde bulunuyor. Onu bulmak çok güç ve
bir o kadar da gerekli. Çünkü sevgi iyi gelen, iyileştiren bir duygu. Küçük
Prens kitabında bir söz vardı: “Bir çiçeği büyüten sevgi, insanı değiştirmez mi
sanıyorsun!” Hayat o kadar sıkıcı ve her gün aynı şeyler yaşanıyor gibi
gelebilir. Hiç gerçekten sevilmeyecek gibi, hiçbir zaman kimse seni anlamayacak
gibi ya da hep yalnız hissedeceksin gibi gelebilir. Fakat öyle olmayacak, bir
gün sevgiyi hissedeceksin. Seveceksin. İşte o vakit hayat anlamlı, heyecanlı
gelmeye başlayacak. Sen o içindeki anlamsız sıkıntıdan işte o vakit
kurtulacaksın. Yani iyi hissetmeye, iyileşmeye başlayacaksın. Ama unutma. Sevgi sadece bir kişiye verilecek bir
duygu değil. Canlıların hepsine, sahip olduğun her şeye en önemlisi kendine ve
yaşadığın, her dakikasına minnettar olduğun bu dünyaya da verilmesi gerekir.
Daha önce hiç kendine sevgi göstermeyi denedin mi genç hanım? Hiç kendini
tebrik ettin mi? Yoksa sadece başarısız olduğun her an kendine cezalar verip
“neden böyle yaptın” diye yargıladın mı? Hiç uyandığın bir sabah o gün için
şükrettin mi? Çünkü bu hayat sana bir gün daha vaad etmiş. Bedenin için
şükrettin mi, her organın senin için çalışırken hepsini sevdin mi?
Sadece bir sabah uyan ve o gün için ne kadar minnettar
olduğunu, bedenine ne kadar minnettar olduğunu dile getir. Kendine sevgi dolu
sözler söyle. En küçük başarıların için övgüler yağdır.
- Kendine sevgi
göstermek… Bu kaçırdığım bir noktaydı. Sanırım sevgiyi hep dışarıdan
bekliyoruz. Bu beni çok aciz hissetirdi. Ama artık bunu farkına varmış olmak
benim için çok değerli.
- Hayata ve kendine değer ver genç hanım, ben artık
gitmeliyim. Çok memnun oldum.
- Teşekkür ederim. Bende çok memnun oldum. Kendinize
çok dikkat edin ve bu gece eşinize beni anlatmayı unutmayın.
Yaşlı amca söylediklerim karşısında tebessüm ederek,
- Tabii ki bahsedeceğim. Hoşça kal genç hanım. Dedi ve
gitti.
Hava kararmıştı. Kafamı kaldırdım, yıldızları
seyrettim. Sonra gözlerimi kapattım. Her şeyi hissetmeye çalıştım. Rüzgarın
tenime çarpışını, dalgaların sesini ve derin bir nefes aldım. Yaşadığımı
hissettim. Yaşlı amcanın da dediği gibi bugün için ne kadar minnettar olduğumu,
bedenime ne kadar minnettar olduğumu düşündüm.
Şimdiden iyi hissetmeye başlamıştım. Ben hoş kalacağım
gibi umarım yaşlı amca da hoş kalırdı.
- Pera
.jpeg)
Yorumlar
Yorum Gönder