“Ya götürmen gerekiyor ya da benim yenisini çizmem...”
“Gitmek, gelmek ve yol" bu üç kavram ne kadar da birbirine benziyor değil
mi? Öncelikle "yol" kavramından başlayalım. "Yol" nedir sizin için? Bir yerden bir yere gitmemizi sağlayan
siyah asfalttan şeritler midir yol? Yol sadece bizi bir yerden bir yere mi götürür? Yol sadece o
şeritlerden mi ibaret?
Uzak Kederler İçin;
Bir gün, bir parkta otururken, biliyorum.
Bir el yağmurla dokunacak omzuma
Bir çift göz, bir davet, bir kalp
Çoluğu çocuğu terk edeceğim.
Yapraklar dökülecek, çiçekler solacak.
Bir sonbahar, bir sabah ve bir yağmur olacak.
Toprak ve insan korkularıyla
Uğultulu bir sarhoşluk içinde, yıllar için
Başımı alıp gideceğim.
Turgut UYAR
Bence “yol" sadece o şeritlerden ibaret değildir. ”Bu işte yol kat ettim" cümlesini mutlaka en az bir kere
ya duymuş ya da kullanmışsınızdır. Buradaki yol da o asfalt parçaları olmadığına göre (eğer bir yerden
bir yere gitmiyorsanız).
Hangi konularda yol kat ettiniz mesela? Okul, başarı, para kazanma, spor, sanat... Yol kat etmek ilerlemek
anlamına geliyor değil mi? Bazen de olduğumuz yerde sayarız .Bu daha da zarar vermiyor mu
ama? İnsanı çok rahatsız ediyor. Geriye gitmek bile en azından “gitmek''... Neden yerimizde sayıyoruz
peki? Neden ileri veya geri adım atmıyoruz ya da atamıyoruz? Bir “a" harfi ne çok anlam değiştiriyor
değil mi? Yapmamak ve yapamamak. Ya ama bir şey soracağım gerçekten var mı o “a" harfi? Yoksa biz
bir şeylerin üstünü örtmek için mi onu ekliyoruz? Bazen bazı durumlar işimize gelmiyor değil
mi? Gelmediği için de sözcüklere, cümlelere bir takım harfler ekleyerek bir şeylerin üstünü
örttüğümüze inanıyoruz ya da inanmak istiyoruz bilmiyorum. Bu satırları okumak bile can sıkıcı geliyor
belki. Evet, farkındayım ben yazan taraftayım elbette beni de rahatsız ediyor fakat gerçek bu ve bu
neredeyse herkesin yaptığı bir durum. Dedim ya keşke sadece bir "a" harfi ile sınırlı olsa. Bazen olay
yalan boyutuna bile geliyor ki bu daha da acı verici bir durum. Yapıyoruz değil mi? Hadi itiraf edin
kendinize, kaçmayın bundan. Kimseye kendinizi açık etmiyorsunuz, kendinize ediyorsunuz. Emin olun en
büyük adım bu zaten. Kendinize olan saygıyı, dürüstlüğü yitirdiğiniz an kimsenin size verebilecek bir
saygısı ne de sizin birine verebilecek saygınız kalır.
Bana sorarsanız bu hayattaki en temel şey; saygı. Herkes herkesi sevmek zorunda değil ama saygı
duymak zorunda. Kimseyle uyuşmak zorunda değiliz kimseyle sohbet etmek zorunda değiliz bir şey
paylaşmak zorunda değiliz ama saygı duymak zorundayız. Bir yerde okumuştum: Kendine saygısı
olmayan insanın kimseye saygısı olmaz, olamaz. Bence çok doğru bir söz. Var değil mi çevremizde bu ve
bunun türevleri tipler. Tahammül de bir yere kadar edebiliyoruz malum.
Ve bazen düşünüyorum da acaba ben insanların gözünde hiç böyle bir duruma düşmüş
müyümdür? Düşmek ister miyim diye de düşünüyorum bazen. Bilmem belki de kaş çatılacak bir cümle
olacak ama ne hayır diyebiliyorum ne de evet. Tamam, bakmayın öyle saygının öneminden vurgu yapan
bendim az önce biliyorum ama bunu neden biraz da olsun desteklediğimi bilmiyorum. Elbette saygı
çok önemli ama bazen bazı insanlar o küçücük saygıyı bile hak etmiyor ama evet her ne olursa olsun
kurunun yanında yaşı da yakma hakkımız yok.
Bir durumda yerinizde saydınız mı hiç? İlk başta da söylemiştim. Bu geri adım atmaktan, geri
dönmekten daha da acı verici. Mesela geri döndüğümüzde en azından “Nereden dönüyorsun, nerden
geliyorsun? ”gibi sorular soruluyor. Yerinde sayan bir insana ne sorabilirsin ki? Bazen geri adım atmak en
doğru çözümdür. Yani en azından ben öyle olduğunu düşünüyorum.
“Geri adım atmak" bu fiil sizin aklınıza ilk neyi getirdi?
Benim aklıma sanırım birine karşı kurduğum duvarları yıkmak geldi. Evet o duvar kolay örülmüyor ama
yıkmak o kadar kolay ki... Belki örmek yıllarımızı alır ama yıkmak dakikanızı bile almaz. Bu cümleler
sanırım en çok evlilikte kullanılır. Ama gerçekten doğru değil mi? Çok değer verdiğiniz birini
düşünün. Verdiğiniz değerin karşılığını olmak isteriz değil mi? Peki almayınca ne olacak? Yavaş yavaş
uzaklaşmaya başlıyorsunuz. Bir yol ayrımına gireceksiniz ve o duvar örülmüş olacak. ”Yol ayrımı" bu size
neyi çağrıştırdı? Ya n’olur şu asfalttan uzaklaşarak cevap verin. Asfalt konuşmak değil amacım
evet, kabul ediyorum yol denince akla gelen ilk şey o asfalt ama biraz ondan uzaklaşmanızı rica
ediyorum. Soruyu yeniliyorum: ”Yol ayrımı" size neyi çağrıştırıyor? Ne ile kim ile yollarınızı
ayırırsınız? Nedense benim aklıma yine ikili ilişkiler geliyor. Anlaşmazlıklar veya herhangi başka bir
uyuşmazlıkla birbirlerinden ayrılıyorlar. Bir arada olmalarını yol olarak düşünürsek ayrıldıklarında
ayrımı olmuş olur. Peki neden bir insanla ayırırsınız yollarınızı? Sizin için vurucu nokta ne olur?
“Vurucu nokta'' Waow bu direkt bir ifade oldu değil mi? Ne demek istiyorum ben bununla
peki? ''Vurucu nokta" nasıl bir kelime bu ya? İşin içinden ben bile çıkamadım. Tamam, pekala
toparlayalım. Buradaki vurucu noktadan kasıt sizi ondan koparacak, birbirinizden ayrılmanıza sebep
olacak yani yol ayrımına gireceğiniz en büyük sebep. Nedir bu büyük sebep sizin için? Sanırım
klasikleşen cevaplar geliyor aklımıza: yalan, saygısızlık, verdiğin değere karşılık bulamama, sadakatsizlik
vs.
Ya yine bir şey soracağım ama, ama soracağım: Gerçekten hiçbirimiz yalan söylemiyor muyuz? On cümlemizden onu da doğru mu mesela? Hiç pembe diye adlandırılan küçük yalanlar da mı
söylemediniz? (Beyaz mıydı ya her neyse artık siz doğrusu neyse öyle farz edin)
Ben söyledim. Yahu
arkadaşalar örnek veriyorum biri sizin karşınıza geçip nasıl görünüyorum diye sorduğunda “çok
kötü" demiş olamazsınız. Ya bir de biz böyle davrandığımızda “kaba" oluyoruz değil mi? Aslında dürüst
olmamız gereken yerde kaba hatta kıskanç bile oluyoruz. Evet, yine bir adlandırma yapılıyor. Yani bu
durumda o kişiye dürüst denilmesi gerekirken kaba deniyor. Tamam sanırım konuya geri
dönmeliyiz.
Evet, vurucu nokta sizin için nedir? Klişeler mi yoksa yenilikler mi? Bence sorun bazen bizde
oluyor. Çok mu mükemmeliz sizce? Elbette değiliz, kimse dört dörtlük değildir. Ama bazen
karşımızdakinden mükemmel olmasını bekliyoruz. Bu bencilce değil mi? Dönüp kendimize bakıyor
muyuz? Elbette bencillik bir insan da olması gereken bir özellik fakat dozunda kalması koşuluyla zira
dozu kaçtığında beraberinde tat kaçırıcı bir hal alıyor ama bencil olmamız gerektiği karşımızdakinden
yüzde yüzlük bir performans bekleyebileceğimiz anlamına gelmez. Bu kadarı bir insanoğluna bile
fazla. Evet, doğru anlıyorsunuz. Dürüst olalım hangimiz “bencil değilim” diyebilir ya da şöyle mi
sorsaydım “bencilim” diyebilecek kaç kişiyiz? Yer yer, zaman zaman, durum durum bencillik yaptığımız
oluyor. Az önce de söylediğim gibi bu belli bir sınırda olması kaidesiyle gerekli de ama biz bunun
dozunu ayarlayabiliyor muyuz? Ben ayarlayabildiğimizi düşünmüyorum açıkçası. Yani kendim için de bu
geçerli. Özellikle olay anında seviye ayarlama konusunda epey başarısız olduğumu kabul ediyorum
ama durum kritiğinden sonra ne yaptığımın farkına varıyorum. Neyse ki hatamdan sonra özür dilemeyi
biliyorum.
Hepimiz biliyor muyuz özür dilemeyi? Biliyorsak kaçıncı özre kadar etki eder ki bu?
“Yol ayrımı" bizi nerelere getirdi ya. Sanırım bu kadar derin işleyeceğimi düşünmemiştim. Aslında
bakarsanız bu hep böyle yüzeysel sadece başlık olarak ele aldığımız tüm durumlar aslında büyük
etkiler, derinlikler taşıyor. Sorun sadece o derinliklerden kaçmak. Kaçmamak gerekiyor. İncelediğimiz ,ele
aldığımız her kelime derinliklerle var. E o derinliklere ulaşmak da bizim elimizde ama gerekse o "a"
ekleri gerekse yıkılmaz duvarlarımız buna engel oluyor.
Evet, şimdi gitmek ve gelmek üzerine konuşalım.
”Gitmek ve kalmak”. Neden bilmiyorum ama bu iki
kavramı hiç sevmiyorum. Kaleme alırken zorlanacağım iki kavram sanırım. Sizce zorluk kalana mıdır
gidene mi? Gitmeyi çok şekilde yorumlayabiliriz: Birinden gitmek, bir yerden gitmek, birine gitmek... Bir
yerden bir yere gitmeyi hepimiz yaşamışızdır. Bende o kesimin içerisindeyim. Hatta bu yaşıma kadar
sürekli içinde oldum. Şehir değişikliği genel anlamda ilk başlarda zor ve yorucu. Elbette süreç ilerledikçe
güzel anlamda etkileri olduğunun farkına varıyorsun fakat ilk anda duygusal yoğunlukla ilgili sanırım
kendimizi hep olumsuza odaklıyoruz. Bu yoğunluk geçiyor mu peki? İlerleyen zamanlarda durumun çok
da kötü olmadığını anladığımızda o duygusal yoğunluk bitiyor mu? Ben bittiğini düşünmüyorum. Hep
içimizde yaşayan bitkinin kökleri gibi kimi zaman mevsime göre çiçek açıyor kimi zaman da soluyor. Biz
yine ört pas etmeye çalışıyoruz ama ben ört pas olduğunu da düşünmüyorum.
''Ay’ı hedefleyin. Iskalasanız bile yıldızların arasına iniş yaparsınız.''
Les Brown
''Tekne limanda güvendedir. Ama teknenin amacı bu değildir.''
Paulo Coelho
Gecenin bir yarısı, aklıma düşen o apansız düşünceyle çıktım yola. Nereye gidiyorum bilmiyorum, neden
gittiğimi de bilmiyorum. Sadece gitmek istiyorum. Belki de istediğime ulaşınca dönmek isteyeceğim
onu da bilmiyorum. Bu kadar bilinmezlik içinde bildiğim yola girdim ve gidiyorum. Ne sonuçlar
doğuracak bilmiyorum, mutlu olur muyum bilmiyorum ama gidiyorum ve gitmeye de devam
edeceğim. Ama nereye çıkacak bu yol diye düşünmüyor da değilim. Hangimiz düşünmüyor ki? Hiç mi bu
yol nereye gidiyor ya diye düşünmediniz ya da nereye kadar gidiyor diye? Ben küçükken o yolların bizi
sonsuzluğa götüreceğine inanırdım. Ama o yollar bizi her yere götürebiliyormuş meğer...
Bazen kötü bazen iyi bazen ihtiyaç bazen isteklerimiz bazen de zorunluluklarımız için yola
çıkıyoruz. Sizce de sonsuz mu o yollar? Nereye kadar götürebilir bizi? Neticede ben nereye ve ne kadar
gideceğimi bilmiyorum belki de sonunu görene kadar gideceğim.
Gideceğim diyorum ama yanımda kimse yok. Bu yolu da tek başıma yürüyeceğim anlaşıldı. Neden tek
başımayım? Korkuyor mu insanlar benimle bu bilinmezlerle dolu yolu yürümekten? Neden korkuyorlar? Yol mu uzun? Çaba sarf etmek zor mu geliyor ya da zorlularla mücadele etmekten
kaçıyorlar mı?
Yanımda kimsenin olmamasından yakınıyorum ama olmalı mı? Olmalıysa kaç kişi olmalı? Hepimiz
yalnızlığı sevmiyor muyuz? Sevmeyen yoktur diye düşünüyorum. Tamam çok seviyoruz ama çok
sıkılmıyor muyuz aynı zamanda? Ne bencil varlıklarız biz ya ne istediğimizi neye ihtiyacımızın olduğunu
bir türlü anlamayan anlamadığı için etrafındakilere en çok da kendine zarar veren varlıklarız.
E tamam “gitmek ve gelmek" az çok bunu ifade ediyordu .Peki biz nereye gidiyoruz? Daha doğrusu
neyin üstünde gidiyoruz?
Yolun üstünde gidiyoruz...
Size asfalt düşünmemenizi söylemiştim. Şimdi düşünmenizi istiyorum fakat düşündüğünüz yol
asfalttan mı taştan mı veya herhangi bir malzemeden yapılmış bir yol mu olur o size kalmış. İyiyim
merak etmeyin yalnızca yola çıkmadan önce farkında olmanız gereken şeyler vardı bunları anlayın
kendinize yoğunlaşın birine ihtiyacınız var mı iyice düşünün çoğu zaman yanlış başladığımız durumlar
yüzünden yanlış çıkışlara, sonuçlara ulaşıyoruz. Baştan sağlam tutarsak yolun sonunu da doğru
getiririz...
''Ya bir yol bul
Ya bir yol aç
Ya da yoldan çekil.''
Konfiçyus
DENİZ TÜRKÜSÜ
Dolu rüzgârla çıkıp ufka giden yelkenli!
Gidişin seçtiğin akşam saatinden belli.
Ömrünün geçtiği sahilden uzaklaştıkça
Ve hayâlinde doğan âleme yaklaştıkça,
Dalga kıvrımları ardında büyür tenhâlık
Başka bir çerçevedir, git gide dünyâ artık.
Daldığın mihveri, gittikçe, sarar başka ziyâ;
Mâvidir her taraf, üstün gece, altın deryâ...
Yol da benzer hem uzun, hem de güzel bir masala
O saatler ki geçer başbaşa yıldızlarla.
Lâkin az sonra lezîz uyku bir encâma varır;
Hilkatin gördüğü rü'yâ biter, etrâf ağarır.
Som gümüşten sular üstünde, giderken ileri
Tâ uzaklarda şafak bir bir açar perdeleri...
Mûsıkîsiyle bir âlem kesilir çalkantı;
Ve nihâyet görünür gök ve deniz saltanatı.
Girdiğin aynada, geçmiş gibi dîğer küreye,
Sorma bir sâniye, şüpheyle, sakın: "Yol nereye?"
Ayılıp neş'eni yükseltici sarhoşluktan,
Yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan
Duy tabîatte biraz sen de ilâh olduğunu,
Rûh erer varlığının zevkine duymakla bunu.
Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapyalnız,
Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervâsız,
Yürü! Hür mâviliğin bittiği son hadde kadar!...
İnsan, âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.
-Yahya Kemal Beyatlı
İYİ YOLCULUKLAR...
-Vega
Yorumlar
Yorum Gönder