“Aramızda mesafeler,
mesafeler...”
Gönül isterdi ki dostlar
aramıza hiç mesafeler girmesin; biz hep bir arada kalalım, kötüsüyle iyisiyle
birlikte düşüp birlikte kalkalım. Fakat hayat bu işte...
Bundan birkaç sene
öncesine kadar "Kul kaderini yaşar, bahtında ne çıkarsa" deselerdi,
güler, saygı duyar ve pek üzerinde durmazdım. Fakat zamanla anladım ki
"kul kaderini yaşar" demek, yaşamımız üzerinde başka insanların da
etkisinin olduğunu ve olayların sadece bizim seçimlerimizle sınırlı olmadığını
gösteriyor. Aynı zamanda, dışsal güçler ya da kader olarak adlandırdığımız,
bizim ve toplumun seçimlerinin de hayatımızı etkilediğini ve bu güçlere karşı
koyma gücümüzün sınırlı olduğunu, yaşadıkça tüm çıplaklığıyla kabullendim
diyebilirim. Tabii ki bu kabullenme halini "bu benim kaderim, yazgım"
olarak değil, yaşama karşı daha olgun ve güçlü durmam için bir deneyim ve
tecrübe olarak gördüm. Aksi takdirde, bunu bir teslimiyet ve yaşamın
belirsizlikleriyle başa çıkmak için bir günah keçisi olarak kullanmak arasında
fark olmazdı.
En son mesafeler diyordum
sanırım. Fark ettim ki farklı dünyaların, inançların, kültürlerin ve ruhsal
hallerin insanı olmamız, aramızda mesafeler olmasına mani değildi; fakat bu
mesafeleri kaldırmak da o kadar kolay değildi. Ama bir şekilde aşılabilirdi ve
o mesafeler eriyip gidebilirdi. Önce dinlemeyi öğrenir, sonra da birbirimize
saygı duymayı ve anlamayı amaç edinirdik. Sen üzgün olurdun, benim de moralim
bozulur, derdine ortak olurdum. Hissederdin, benim de üzüldüğümü ve senin
derdinle dertlendiğimi. "Bugün buluşalım," derdin ya da ben derdim,
"Bugün olmazsa yarın," derdik, ama buluşurduk. Haftalar, aylar, belki
de yıllar girmezdi aramıza. Fakat tüm bunlardan evvel, aramıza önce şehirler ve
belki de zamanla ülkeler girecekti. Evet, dediğim gibi, bazı mesafeler vardı;
zordu, ama aşılmasının bir yolu vardı. Fakat bazı mesafeler vardı ki, sen ne
kadar çabalarsan çabala, farkında olmadan daha da uzaklaşıyordu. Zaman ve
mesafe bağlantısı, yaşamlarımızı daha da ayırıyor ve bizi, yani bizden kalan
anılarımızı, yarının umutlarıyla bir şarap gibi yıllandırıyordu. Evet, bu
vesileyle de geçmişi şimdiye, şimdiyi de geleceğe bağlayabiliyorduk.
Geçmiş, zamanın akışıyla
geride kalan, ama hafızalarımızda, anılarımızda ve duygusal dünyamızda yer
edinmiş bir dönem olarak kalacak. Geçmişle olan mesafemiz, anılarımızın nasıl
şekillendiğini ve bu anıların üzerimizdeki etkisini belirleyecek. Zamanla bu
mesafe büyüdükçe, geçmişe dair algılarımız değişecek; bazı anılar
silikleşirken, bazıları daha belirgin hale gelecek. Aslında, geçmişle olan
bağımız, yaşamımızdaki anlam arayışımızı da şekillendirecek.
Şimdi, geçmişin gölgesi
altında kalmış ve geleceğin beklentisi altında ezilmiş bir zaman dilimi olarak
karşımıza çıkacak. Anı yaşamak, zamana karşı bilinçli bir duruş sergilemeyi
öğrenmemiz gerektiğini gösterecek. Ancak birçok insan, geçmişin ağırlığı ya da
geleceğin belirsizliği nedeniyle anı kaçıracak ve derin pişmanlıklarla
yaşayacak. Şimdiki zamanın, yaşamın en değerli anı olduğunu ve bu zamanla kurulan
bağın, bireylerin hayatını ne kadar güzelleştirdiğini ve yaşama karşı bir
tatmin duygusu sağladığını fark edeceğiz. Belki erken, belki de geç...
Gelecek ise henüz
gerçekleşmemiş olan, her daim en iyisini arzulayıp her daim en kötü senaryoya
hazır olmamız gereken bir zaman dilimidir. Hayaller, umutlar ve korkularla
şekillenen, ama "umut gönlümün ekmeği" diyeceğimiz yerdir. Gelecek
ile olan mesafemiz, planlarımız, hedeflerimiz ve beklentilerimizle ilgilidir.
Geleceğe yönelik beklentiler, bireyleri motive edebilir ya da kaygıya
sürükleyebilir. Bu mesafenin nasıl algılandığı, bireylerin hayatlarındaki
tatmin ve mutluluk seviyesini etkiler.
Zaman, bizim için her
zaman aynı hızda akmaz; algıladığımız zaman, deneyimlerimize, ruh halimize ve
yaşadığımız olaylara göre değişir. Mutlu anlar bize hızlıca geçerken, zor
zamanlar daha uzun sürebilir gibi gelir. Bu zaman algısı, hayatımıza dair
perspektifimizi şekillendirir. Zamanın göreceliliği, geçmiş, şimdi ve gelecek
arasındaki mesafeyi nasıl deneyimlediğimizi belirler.
Zaman, insanlar arasında
da mesafeler yaratır. İlişkilerde geçen zaman, bazen tarafları birbirinden
uzaklaştırırken, bazen de daha yakın hale getirebilir. Zamanla, değerlerimiz,
inançlarımız ve beklentilerimiz değişebilir; bu değişimler, insanlar arasında
yeni mesafeler yaratabilir. Ancak bu mesafeler, zaman içinde yeniden yakınlaşma
fırsatları da sunabilir.
Zaman, aynı zamanda bir
iyileştirici olarak da işlev görür. Geçmişte yaşadığımız acılar zamanla
hafifleyebilir; yaralar, zamanla kapanabilir. Zamanın iyileştirici gücü,
hayatımızdaki zorlukları aşmamıza yardımcı olur. Ancak bu iyileşme, geçmişle
sağlıklı bir mesafe kurmayı ve şimdiki zamanda anlamlı bir şekilde yaşamayı
gerektirir.
Zaman ve mesafe
arasındaki denge, yaşamlarımızdaki huzuru ve mutluluğu belirler. Geçmişle olan
bağımızı koparmadan, şimdiki zamanın tadını çıkararak ve geleceğe dair
umutlarımızı koruyarak bu dengeyi sağlamaya çalışırız. Bu dengeyi kurmak,
yaşamlarımızdaki anlamı ve tatmini artırır.
Duygusal mesafeler, bir
nevi kalpler arasındaki görünmez boşluklar gibidir. Fiziksel olarak yakın olsak
bile duygusal anlamda birbirimizden uzaklaşmışızdır. Bu tür mesafeler,
ilişkilerimizin gücünü zayıflatır ve tahta kurusu gibi zamanla içimizi, bizi
bir yapan şeyleri unutturur. Peki, bu boşluklar nasıl oluşur, nasıl fark edilir
ve kapatılması mümkün müdür? Bu sorulara dair kesin olmasa da genel bir çözüm
yolu vardır; onu sona saklamak istiyorum.
Zaman içinde, özellikle
uzun soluklu ilişkilerimizde, birbirimize yabancılaştığımızı fark ederiz. Bu
yabancılaşma, duygusal mesafelerin ilk işaretlerinden biridir. İlk başlarda
güçlü olan bağlarımız, monotonluk, farklılaşan beklentiler ve iletişim
eksiklikleri nedeniyle zamanın akışıyla zayıflar. Tarafların birbirine olan
ilgisi azalır ve zamanla aramızda duygusal bir boşluk oluşur. Bu boşluklarsa
mesafelerdir. Doldurulması güç mesafeler…
Peki, çözümü nedir?
İletişim, sanırım
duygusal mesafeleri kapatmamız ya da büyütmememiz için en güçlü araçlardan
biridir. Açık ve samimi bir iletişim, tarafların birbirini anlamasına,
hislerini paylaşmasına ve empati kurmasına olanak tanır. Ancak burada
iletişimin başarısı sadece sizinle kalmaz; karşınızdaki kişiyle de bitmektedir.
Kendinizi ne kadar anlaşılır kılmaya çabalarsanız çabalayın, karşınızdaki kişi
sizi anladığı kadar anlamış olacak ve belki de pes edeceksiniz. Bu durum,
beraberinde iletişim eksikliği, yanlış anlamalar ve duygusal ihmallerle bu
mesafelerin büyümesine neden olur. İletişim kurmamak, duygusal mesafenin
derinleşmesine ve yabancılaşmanın artmasına sebep olur.
Ve taraflardan biri,
doğası gereği bir teselliye ya da dostluğa ihtiyaç duyacak; fakat o an
kendinizi yalnız ve terk edilmiş hissetmeniz, kopuşu daha da hızlandıracak.
Derinleşen, kapanması zor bir duygusal mesafe artık sizinle olacak.
Empatinin önemi üzerine
biraz daha konuşmak gerekirse...
Empati, duygusal
mesafeleri kapatmanın en önemli yollarından biridir. Tek başına en etkili yol
olmasa da, birbirimizi anlamak ve hislerimizi paylaşmak duygusal bağlarımızı
yeniden güçlendirmek açısından çok değerlidir. Empati eksikliği ise, tüm
mesafelerin anasıdır.
Çok uzatmadan, tekrara
düşmeden toparlayacak olursam: Her şeyde olduğu gibi, bu konuda da önce
kendimizden başlamalı ve aramızdaki mesafeleri kapatmaya çalışmalıyız. Aksi
takdirde diğer mesafeleri kapatamayacağımız aşikardır. Çünkü, en büyük
mesafeler insanın kendi içinde başlar; başkalarıyla aramızdaki boşluklar,
aslında içsel mesafelerimizin yansımalarıdır. Kendi içimize dönüp, kendimizle
olan ilişkimize dair farkındalığımızı artırdıkça, dış dünyayla olan bağlarımız
da güçlenir.
Hayat, bir anlamda bu
mesafeleri fark etme ve aşma yolculuğudur. Bu yolculukta önce kendimize
yakınlaşır, sonra çevremizdekilere gerçek bir anlayışla yaklaşırız. Kendi içsel
mesafelerimizi aştığımızda, dış dünyadaki mesafeleri aşmak, artık bir çaba
değil, doğal bir sonuç olacaktır. Mesafeleri kısaltmanın anahtarı, kendimizle
olan bağımızı kuvvetlendirmek ve bu bağı başkalarına da uzatmaktan geçer. Gerçek
yakınlık, önce içsel derinlikten doğar. Ve nihayetinde, bu derinlikte
kendimizle barıştığımızda, dış dünyadaki mesafeler de anlamını yitirir.
Demem o ki, sevgili
okuyucular, benim kendimle arama giren mesafeler kapanmak bilmez. Bu mesafeleri
aşmak, her zaman söylendiği kadar kolay değildir. Belki de bu, insan olmanın kaçınılmaz
bir gerçeğidir. Ama umarım sizler, kendinizle ve başkalarıyla aranızdaki
mesafeleri kapatmayı başarabilirsiniz. Umut her zaman var, ve belki de sizin
yolculuğunuz, bu mesafeleri aşmaya daha yakındır.
Sonuçta, mesafeler var
olmak için değil, aşılmak içindir. Sizleri son kez tüm içtenliğimle selamlıyor,
yolculuğunuzda esenlikler diliyorum.
-
E.E
-
Dipnot:
Unutuyordum, ama "Mesafeler"
şarkısını dinleyince hatırladım; bu yazının ilham kaynağı olan Erkin Koray’a
tüm sevgi ve saygımı ifade etmem gerek. Bu yazıda yer alan her bir düşünce,
onun “Mesafeler” şarkısından besleniyor. Mesafeler, hiç bu kadar
anlamlandırılamaz olmamıştı… Kendisi, aramızdan ayrılarak bizlere aslında
aşılamaz ve telafisi olmayan gerçek mesafenin ne kadar derin olduğunu göstermiş
oldu.
Yorumlar
Yorum Gönder