Paletini Renklendir

Ne kadar garip insanlarız, hayatı resmen hiçe sayıyoruz. Nefes alıyoruz ama yaşamıyoruz. Düşünsenize bizim için yaşamaktan daha önemli meşgalelerimiz var. Oysaki bütün işimizin gücümüzün yaşamak olması gerekirken.

Hayatta hep beklentilerimiz var, sanki beklentilerimiz karşılandığı vakit yaşamımız güzelleşecek veya düzene girecek sanıyoruz. Oysa bununla yakından uzaktan alakası yok. Sahaya atlayıp koşturduğunuz vakit hissetmeye başladığınızda yaşam güzelleşecek. Özdemir Asaf'ın da dediği gibi: "Her şeyi zamana bıraktık, zamanımız var mı bilmeden." Yaşamak da onlardan biri. İşte böyle bir ciddiyetsizlikle yaşam sürüyoruz. Sizce ciddiye alınmış bir yaşam nasıldır? Herkesin kendine göre bir cevabı vardır elbet ama şahsen ciddiye alınmış bir yaşam demek "zamanının ne kadar kıymetli olduğunun farkında, kendinden veya yapabileceklerinden korkmayan, emek harcanmış aynı zamanda fedakarlıkların olduğu, sevginin, merhametin ve umudun olduğu bir yaşamdır." Umut, en önemlisi de bu. Ömründen ne kadar gitmiş olursa olsun artık ölümü bekliyorum kafasında olmayacaksın. Sanki daha ömrünün başındaymışsın gibi umutla, aynı ciddiyetle yaşayacaksın. En zor, en acı günlerimizde bile yaşayacağız bu hayatı. O zor ve acı günlerde bile hissedeceksin yaşadığını, stres ve korkuyla değil; yine umutla, heyecanla, sabırsızlıkla o günleri yaşayacağız.

Mücadele edeceğimiz zamanlar olacak, bu yolda ilerlerken her şey yolunda gitmeyebilir. Önümüze engeller çıkabilir, bu engellere takılıp düşebiliriz ve hayal kırıklığıyla başarısız olduğumuzu düşünebiliriz ama sırf bu yolda başarılı olup olmayacağımızı görmek için ilerlemeliyiz. Her şeyin sonunda başarılı olmak; veyahut başarısız olmak da var. Bunun bilincinde olup her şeye rağmen hedefimiz için bütün bunların yaşanmaya değer olduğunu bileceğiz, sağlam bir umutla ilerleyeceğiz. Hani derler ya "Yarın ölecekmişsin gibi yaşa." Yarın ölecekmişsin gibi yaşadığında ne olur veya sizce neler değişir? Ben söyleyeyim mi? İnsan bir durur düşünür, hayatını ne kadar gereksiz stres ve korku ile geçirdiğini farkına varır. Resmen yaşamadığını fark eder. Evet nefes alıyordur ama hayat yaşamamıştır. "Ben gerçekten bu hayatı yaşadım ya!" diyemiyordur. Sizce o dakikalarda ne yapmak ister, son zamanını nasıl geçirmek ister? Yine ben söyleyeyim: Çok büyük ihtimalle yaşadığı her saniyeyi hissederek geçirmek ister. Mesela oturup bir gün batımını izlemek ister, uzanıp  yıldızları izlemek ister, veyahut hiç ıslanmadığı yağmurun altında bir kere ıslanmak ister, sevdikleriyle daha fazla vakit geçirmek ister, gösteremediği sevgiyi göstermek ister. Aslında bütün bunları yapmak için yarın ölmemiz gerekmiyor ama yarın ölecekmiş gibi yaşamadan, sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarsak da bunları yapmayı erteleyeceğiz veya yapmayı hiç düşünmeyeceğiz. İşte bu yüzden yarın ölecekmişsin gibi yaşayıp hayatı daha anlamlı ve hissederek yaşamaya çalışacağız. Bir de "Sanki hiç ölmeyecekmişsin gibi yaşa!" da derler. Bunda ise hayatı korkuyla ve daralmış bir şekilde ya da bir yere kıstırılmış gibi yaşamak değil de, daha özgürce ve huzurlu bir şekilde yaşamayı temelli ettiğini düşünüyorum. Hiç ölmeyecek gibi yaşadığında bir telaşe olmadan yaşanılır gibi geliyor bana.

Yani sonuç olarak bakıldığında aslında ikisi de çok gerekli. Buna dayanarak da bence şunu söylemek çok mantıklı olur: Sanki yarın ölecekmişsin gibi yaşa ama hiç ölmeyecekmişsin gibi de yaşa. Hiç ölmeyecekmişsin gibi yaşayıp hayatı anlamsız ve değersiz kılmaktan kaçınmak için yarın ölecekmişsin gibi yaşamalı, yarın ölecekmişsin gibi yaşadığın zamanda hayatın anlamını kazandığında ise sanki hiç ölmeyecekmiş gibi de tadını çıkarmalısın. Umarım hepimiz hayatın ne kadar yaşanmaya değer olduğunun bilincinde olur ve ona göre yaşarız. Sanırım artık vedalaşmanın vakti geldi. Umarım bir dahaki karşılaşmamızda hepimiz "yaşadım" diyebiliriz.

Yaşadım diyebilmeniz dileğiyle…

 - Pera

https://open.spotify.com/intl-tr/track/0JYgylpgfIwbJ2yHriClLa?si=54d33808a6214add