KABUL GÖRME VE İLGİ İSTEĞİ

    Şu an bahsedeceğim insanlar hayatınızda ‘egoist, kendini beğenmiş, gösteriş meraklısı, ilgi düşkünü vb.’ tanımlamalar ile yer alabilir. Fakat bunların hepsi yanılgıdır. Hepimizin hayatlarımızda yaptığımız en büyük hata  çabuk hüküm kesmemiz veyahut  bir nevi ön yargı da diyebiliriz.

    Kendi sefil hayatlarımızı kadraj dışı edip, başkalarının hayatlarının sadece ve sadece görünen tarafına göre yargılar, sorulmamasına rağmen fikirlerimizi belirtiriz. Çoğu zaman konuşmak için konuşuruz. Doğamızda vardır bu.

     Ama konumuz "eksik insanlar."

     Ben onlara böyle diyorum. Hayatımda ‘egoist, kendini beğenmiş, gösteriş meraklısı, ilgi düşkünü’ konumunda yer almıyorlar. Onlar bana göre eksik insanlar.Çevrenizde muhakkak yaptığı her olumlu-olumsuz faaliyetleri sürekli birilerinin gözüne sokmaya çalışan, herhangi bir ortamda ilgiyi üzerine çekmek için çabalayan veya yaptıklarıyla sürekli olarak övünen birileri vardır. Bu insanlar aslında görmesi gereken kişilerden görmesi gereken duygu ve davranışları görmediği için bunları dışarıda ararlar. Biraz karmaşık gelebilir ama aslında çok basittir.

    Sıfırdan başlayalım, aslında bu tür psikolojik durumlar çocukluktan başlar. Hepimizin bildiği üzere çoğu piskolojik rahatsızlıkların, iyi-kötü davranışların, travmaların temeli çocukken yaşadığınız ortamın şartlarına dayanır. Eğer sağlıklı bir yaşam alanına sahipseniz düşünce ve davranışlarınız, sağlıksız bir yaşam alanına sahip bir insanınkine kıyasla daha sağlıklı olur.  Çocukken gördüğünüz her şeyin büyüyünce ruhsal sağlığınız için bir bedeli vardır. Birinin size ‘öylesine’ söylediği bir kelime, ‘öylesine’ yaptığı bir hareket veya mimik bilinçaltınıza yerleşir ve karakter oluşumunuza katkıda bulunur.

     Konumuza dönelim.

   Gözü dışarıda olan her çocuk eksiktir. Onlara bu yüzden eksik diyorum. Çocuklar çevrelerindeki her şeyden kolayca etkilenebilirler. Özenebilir ve kıskanabilirler. Bunlar normal şeyler, hemen hepimizin yaşadığı bir durum bu. Kötü olan, -belki de acınası demeliyim- bir çocuğun; duygulara, kelimelere -bunlar ile sınırlı değil tabii- özenmesidir. Mesela bir çocuğun bir başkasında gördüğü kalemi istemesi, bir başkasının saçına özenmesi normaldir. (Bir yere kadar tabii) Fakat bir çocuğun başkalarının ebeveynlerinin çocuklarına olan şefkat dolu bakışlarını görüp onları kıskanması normal değildir. Bu durumun acınasılığını gösterir. Ne kadar acınacak bir konumda olduğumuzu…

    Bu durum herkes için geçerli değildir. Bazılarımız kendilerini, kendilerine yetebilecek şekilde yetiştirir. Bu insanlar piskolojik olarak herhangi bir desteği birinden almak yerine bir şeyden alabiliyorlar. Ya da bu tür duyguların varlığına olan inançlarını yitirmiş oldukları için taktir edilme veya ilgi ihtiyacı durumunu sıfıra indiriyorlar. Bu durumun ortasını bulan insanlar da var. İlgi ihtiyacı, kabul görme, övülme isteğinin ortasını bulan insanlar. Kısaca ya hayata karşı daha pozitif ve kendilerine yetebilir oluyorlar ya da hayata karşı daha negatif ve duygu kanalları daha kapalı oluyor.

     Dönelim bunu yapamayanlara.

     Bir çocuk manevi olarak neyden mahrum ise dışarıda onu arar. Ailesi tarafından takdir edilmiyorsa bunu dışarıda arar. Ailesi tarafından sevilmiyorsa bunu dışarıda ve belki çok yanlış kişilerde arar. Bu yüzden çocukluğa dayalı bir durum olduğunu söyledim. Ailesini memnun edemeyen, ne yaparsa yapsın hep daha iyisini yapabileceği yüzüne vurulan bir çocuk başarılarını başkalarının gözüne sokarak ailesinden alamadığı ilgiyi başkalarından alır. Çünkü ailesi tarafından takdir edilmemiştir ve ailesi tarafından takdir edilen insanları görünce bunu dışarıda aramaya başlar. Ailesinden ilgi görmeyen bir çocuk, bulunduğu ortamlarda ilgiyi üzerine çekmek ister. Bunda başarılı olduklarında her şey iyi fakat aksi durumda kendi kafalarında kurmaya başlarlar. ‘Zaten beni sevmiyorlar, kimse beni sevmiyor, belki de benden bıktılar.’ Gibi.

    Çevrenizde bu tür davranışlarda bulunan insanların amaçlarını fark ettiğimiz zaman genellikle iki şekilde yaklaşırız. Ya bu insanların bu şekilde davranmalarının sebebini anlamaya ve iletişime geçmeye çalışırız. Bu durumu isteyerek mi yapıyor yoksa engel mi olamıyor merak ederiz. Bu daha anlayışlı ve bilinçli bir yaklaşım olur.  Ya da bu bireyin ilgi çekme çabaları sonucu ‘ilgi istiyor ve pick me’ gibi ithamlarda bulunuruz. Maalesef ‘istek’ ve ‘ihtiyaç’ arasındaki farkı bilmeyerek sarf ettiğimiz bu kelimeler çevrenin tesiri altına girerek oluşur. Yanımızdaki de diyor diye deriz. Hoş yanımızdaki de yanındaki diyor diye der. Kendi fikirlerimizi dile getirecek cesaretimiz olmadığı için diğer fikirlere katılırız. Tabii bu konudan konuya değişen bir durum, demek istediğim kimsenin fikrine katılamayacağınız değil. Demek istediğim şey bir ortamda farklı bir fikir belirtecek olursanız dışlanmaktan korktuğunuz için kendi fikrinizi belirtmemenizdir. Neyse konuyu dağıtmayacağım.

     İlgi istemek durumunda bu kelimeler ‘belki’ doğru olabilir. Çünkü istemek keyfi olan bir eylemdir.Kişi ilgi istediğinde bu onun psikolojisine değil keyfine bağlıdır. Fakat ihtiyaç keyfi olmaz. Kişi eksikliğini duyduğu bu ihtiyacını dışarıdan temin etmeye çalışır. İstemese bile bahsettiğim davranışlarda bulunur ve bunu durduramaz. Eğer toparlayacak olursak her zaman bir buz dağının görünmeyen yüzü vardır. Ve biz bunu umursamadan bulunduğumuz ithamlarla insanların karmaşık ve zorlu olan hayatlarını daha da zorlaştırmaktan başka bir şey yapmış olmayız. Diğer bir nokta ise; bir çocuk ilk darbeyi her zaman ebeveynlerinden alır. Eğer yeterince şanslıysa ise  ilk hayal kırıklığını dışarıda yaşar. Dışarıda yaşanan olumsuzluklar sağlıklı bir aile ortamı ile atlatılabilir ama ailede yaşanan olumsuzluklar dışarıda atlatılamaz. Bu durumun önüne geçebilecek kişiler biz değiliz. Eğer bir durumu önlemek istiyorsak duruma sebep olan etkenlere el atmamız gerek. Ebeveynler.

     Bu yazı, sadece duyup gördükleriniz ile insanların hayatları ve kişilikleri ile ithamlarda bulunulmamasının önüne geçebilir. En azından bunu yapabiliriz.

- Solita