Önce güzel ne
varsa unuttum. Sonra adımlarımı. Anılarım teker teker toz olurken acılarım ve
pişmanlıklarımın bıraktığı izler dışında ne varsa gitti. Doğru ve yanlış
birbirine karıştı çünkü doğruyla yanlışı ayırt edebilmek için gereken her
deneyimim yok oldu. En sonunda kaybettiğim şey ise benliğimdi.
En büyük düşmanımız
sizce nedir? Kendiniz misiniz? Birçoğu böyle der. Peki sizi kendinize düşman
yapmaya iten şey nedir? Neden mutluluğun anahtarı elinizdeyken, mutluluğa
ulaşmak bu kadar kolayken hiçbir zaman ona ulaşamadınız? Neydi tüm o sebepler?
Zamandı.
Tekerlekli
sandalyenin derisi tenimi yakıyor. Oturuyorum. Buradayım ama nedenini
bilmiyorum. Karşımda bir yol var. Yanımda da yüzlerinde umutlu bir ifadeyle
bekleyen insanlar. Kim olduklarını bilmiyorum. Önümde iki tane değnek var. Ne
yapmam gerektiğini bilmiyorum. Tutmamı ve kalkmamı söylediklerinde öyle yapıyorum.
Ancak gücüm yok. Yere basamıyorum. Bacaklarım o kadar güçlü değil. Yol çok
uzun. Bu yolu bilmiyorum bile. Sonunda ne var ondan da bihaberim. Yapamıyorum.
Bunun için yetersizim. Olduğum yere çöktüğümde yanımdakilerin üzüldüğünü
görüyorum. Ben üzülmüyorum. Neden üzüleyim ki? Önceden de buradaydım, şimdi de
buradayım. Kaybettiğim bir şey yok. Tekrardan yola baktığımda neden o yolu
yürümek istediğimi bile bilmiyorum... Hayır. Ben hatırlamıyorum.
Zamanın varlığı
tartışılabilir. Ancak getirdikleri ve götürdüklerine karşı koymaya gücümüz
yetmez. En derin acıları zaman eker. Ektiği gibi de sarar. Lakin acımasızlığı
tartışılmaz. Asla bir daha sizi incitmeyeceğine söz vermez. Onun varlığı sizi yıpratırken
kaybettiklerimizden kurtulmanın tek bir yolu vardır. Unutmak. Geçmiş unutulursa
canınızı yakamaz. Ancak zamanın hayatınızdan alıp götürdüğü kişileri unutursanız
size zarar veremezler. Zamanında kaybettiğiniz fırsatlar unutulursa pişmanlıktan
kurtulursunuz. Canınızı yakan bir şarkıdan onu unutmadan kurtulamazsınız. Peki
unutmak da zamanla olmaz mı zaten? Mevsimler birbirine karışırken zihninizdeki
anıların görüntüleri beyninizi uyuşturmaya başlar. Bir zamanlar ciğerimizi
yakan sözler boğuklaşır, duygular söner, yüzler buğulanır. Hatalar gider,
pişmanlıklar gider, acı gider... Ancak acınız dinerse onu yendiğinizi sanmayın.
Siz sadece daha az hatırlıyorsunuz. Sizi yaralayan bakışları ve sözleri daha az
hatırlıyorsunuz. Kalbinizde büyüyen boşluğun omuzunuza yüklediklerinin ağırlığını
unutuyorsunuz. İyileştim sanıyorsunuz ama aslında kendinizi kaybediyorsunuz.
Hem de hiç olmadığı kadar. Atlattığınızı sandığınız şeylerle daha fazla kaybediyorsunuz.
Asla ne kadar acı çektiğinizi unutmamalısınız. Çünkü ne kadar acıdığını
unutursanız, aynı hatayı bir daha yaparsınız. Unutmayın ki korkun. Korkun ki
deneyimleriniz işe yarasın. Ders aldınız ama unutursanız tekrar düşersiniz.
Tekrar yara alır ve tekrar üzülürsünüz. Zaman sizi iyileştirirken sizi çalıyor
aynı zamanda. Her gün daha çok ve daha çok unutmanıza sebep oluyor. Her uyandığınızda
farkında olmadan o kadar çok anıya veda ediyorsunuz, o kadar çok duygu
kaybediyorsunuz ki... Düşünün, çocuksunuz ve ilk kez bir oyuncağı bu kadar
fazla istediniz. Oyuncağı elinize aldığınız o an belki de yaşayabileceğiniz en
güzel duygulardan birini yaşadınız. Ancak artık yok. Unuttunuz. Belki de bir
daha bir şeyi öyle saf bir şekilde istemeyeceksiniz. Belki bir daha öyle
masumca sevinemeyeceksiniz. Lakin ne kaybettiğinizi bile bilmiyorsunuz. Unutmak
böyle zalimdir işte. Ne kaybettiğinizi bile fark etmeden yok olup gidersiniz.
Ne kadar adaletsizce değil mi? Sizin olanı size sormadan çalıyor. Sanki hiçbir
değeri yokmuşcasına, kazandırdığı şeyleri kaybetmeyecekmişiz gibi çalıyor.
Durup da sormuyor bile, vedalaşmamıza izin bile vermiyor ve unuttukça başa
dönüyoruz. Kaybettiğimiz umutları neden kaybettiğimizi unutup tekrar umutlanıyoruz.
Kaybediyoruz ve yine yaralanan biz oluyoruz. İnsanların ne kadar kötü olduğunu
unutuyoruz ve yine güveniyoruz. Yine sırtımızdan bıçaklanıyoruz. Eski aşkımızı
unutuyoruz. Unuttuğumuz için farklı olduğunu sanıyoruz. Oysa yalnızca eskisini,
yenisiyle karşılaştıramayacak kadar unutmuşuz. Yeniden seviyoruz, yeniden
oynuyoruz, kaybediyoruz. Unutuyoruz ve savaşıyoruz. Savaşıyoruz ve yeniliyoruz.
Bizi biz yapan her şeyden kopuyoruz. Zevklerimiz, hayallerimiz, mutlu anlarımız,
hatalarımız, pişmanlıklarımız, hayatımızın en kritik anları. Gidiyorlar. Onlar
gittikçe biz kendimizi unutuyoruz. Kim olduğumuzu, doğrumuzu, yanlışımızı,
çizdiğimiz yolu, geçtiğimiz yolları, takılıp düştüğümüz taşları, bizi kanatan
tuzakları, yaralarımızı nasıl sardığımızı, yollarda yürüdüğümüz kişileri, o
yolda kaybettiğimiz, kazandığımız herkesi, adımlarımızı, yerimizi, yönümüzü ve
en sonunda gitmek istediğimiz yeri de unutunca... işte o zaman kendimizi
kaybediyoruz. Ruh bedeni terk ettiğinde değil, asıl o zaman ölüyoruz.
"Ben" olmayı unutunca ölüyoruz.
Tekerlekli
sandalyenin derisi tenimi yakıyor. Oturuyorum. Buradayım çünkü bugün kalkmam ve
yere eskiden olduğu gibi sapasağlam basmam gerek. Karşımda beni bekleyen bir
yol var. Aylardır bitiremediğim ama bugün bitireceğim o yol. Ailem yanımda,
hastanede geçen günlerdeki kasvetli hallerinden farklı olarak bugün umut dolu
olmaları beni daha da güçlendiriyor. Önümde iki tane değnek var. Ne yapmam
gerektiğini çok iyi biliyorum. Onca başarısızlığın ardından artık olması
gereken olacak. Değnekleri uzatıyorlar ve kalkmamı söylüyorlar. Bense buna
çoktan hazırım. Son denememden sonra artık o yolu bitirebileceğimi biliyorum
çünkü. Kalktığımda dizlerim titriyor. Güçsüzlüğün merhametsiz hissiyatı yayılıyor
bedenime. Bu hissi tanıyorum ve nasıl savaşacağımı biliyorum. Dün de yaptım,
geçen hafta da, ondan önce de. Kalkabilirim. Yalnızca biraz daha üstüne gitmem
gerek. Öyle yapıyorum ve ayağa kalkıyorum. Yol ilk seferki kadar uzun gelmiyor.
Bu yolu adım gibi biliyorum. Üzerinde başarısızlıklarımın izleri var. Sonunda
ise mutluluğum ve nihai özgürlüğüm. Yürüyorum. Ailemin sevinç nidaları kulaklarımda.
Ben ise kaybettiğim onca günün, onca şeyin üzerine, sonunda kazanmanın verdiği
mutlulukla dolup taşıyorum. Önceden o sandalyeye sonsuza dek bağlıyım sanırdım.
Şimdi ise yoldayım. Kazandığım o kadar çok şey var ki. Yolun sonuna baktığımda
içimdeki istek, tatmin duygusu ve sevinçle harmanlanıyor. Yürüyorum. Çünkü hatırlıyorum.
- Kay Snyder
Yorumlar
Yorum Gönder