Bu yazı İMAN GÜCÜ adlı serinin ikinci bölümüdür. Serinin diğer bölümlerine blog sayfasından göz
atabilirsiniz.
Bu ayki bölümde sizlere yurt hayatının işleyişinden ve bir takım sağlıksız
düşüncelerden bahis açacağım.
Yurda daha adımınızı atmadan sizi kazanmak için ellerinden geleni yaparlar.
Malum ilk izlenim önemli. İlk zamanlar tam bir misafir gibi ağırlanırsınız ama
bu çok uzun sürmez. Bir, bilemediğiniz iki hafta içinde siz de herkes gibi
olursunuz. Diğer öğrencilerin gördüğü muameleyi görür ona göre günlerinizi
şekillendirir ya da şekillenişini izlersiniz. Ayrıcalık yoktur. Tabii bir zorba
ve yaş olarak büyük değilseniz. Ama en önemlisi nerede ve neyle karşı karşıya
olduğunu idrak edebilmektir. Aksi takdirde bir kukla gibi yönetilir ve
beyninizin yıkanışını şuursuzca izlersiniz. İlk yılımda benden birkaç yaş büyükler
tarafından az ezilmedim. Fakat, öldürmeyen şey güçlendirir sözünü gün geçtikçe
yaşayarak tecrübe ettim. Dışarıdan bakıldığında yurtta bir öğrenci sıfatıyla
yaşamınızı sürdürüyor gözükseniz bile gerçekler çok farklıdır. Yerine göre üst
düzey bir temizlikçi yerine göre de kıyametin kopmama sebebisinizdir. İlk
yılımda tuvaletleri temizleme görevi bana verilmişti. Ama nasıl benimseyerek
yapardım şimdi düşününce neden bir yıl boyunca tuvaleti benim temizlediğimi ve
temizlik yerimin neden değişmediğini zamanla anlıyordum. Peki, şu temizlik yeri
ne demek diye soracak olursanız kısaca açıklayayım. Yurtta her talebeye bir
temizlik alanı verilir ve yerine göre düzenli şekilde yaparsın. Bu yer:
Tuvaketker, yatakhanaker, dershaneler, koridorlar, mescid, müdüriyer, ayakkabılık,
çayhane.... uzayıp giden yerlerle dolur. Temizlikçi falan gelecek temizleyecek
öyle şeyler yoktur. Temizlik sorununa dönecek olursam ise bir işi diğerlerinden
iyi yapıyorsan o iş artık sana zimmetlenmiştir. Ama sorun şuydu ki bu aptallar
tuvaletini yapmayı bilmiyordu. Taharet ve abdest üzerine onlarca anlatıma
rağmen olmamıştı. Hatta bir keresinde Hoca: "Allah cehennemde onları ayrı
yakacak." demişti. Kimler için mi? Çok afedersiniz duvara sıçan mı
dersiniz? Terliği boka bulayan mı ya da terliği ıslatan beyinsizler mi? En çok
deliye döndüğüm şey ayağını terliğe soktuğunda terliğin ıslak olup çorabımın
ıslak olmasıydı. İşte tüm bunları yapan kişişiler için demişti ama nafile.
Allah bile engel olamadı. Çocuklar öyle allahsız. Ayrıca her seferinde o terliği
ıslatanı bir bulsam ilk işim nasıl her seferinde ıslatmayı becerdiğini evire
çevire döverek öğrenmek olurdu. Islak olduğu da belli olmuyordu. Ama hiçbir
zaman denk gelmiyordu. Tabii tuvalete çorapsız girilirdi, hoca çorapla
girdiğini görsün işin bitmiştir. Ama ben bu alışkanlığı kaybedeli aylar olmuştu
ve yılda birkaç kez belki yakalanırdım ya da yakalanmazdım. Kutsal göreve
dönecek olursam, bu kutsallığın garip tarafı ben tuvaleti sabah temizlesem
akşamına kirleniyordu. Birkaç kere Temizlik yeri değiştirme zamanında hocaya
yerimin değişmesini istesem de bana şu sözlerle motivasyon olurdu: “Tuvaleti
temizlemek çok büyük hizmet ve sevap. Çok büyük ya! Bir yurt yaptırmaktan daha
büyük sevap. Hem hizmetin başlangıcıdır.” Tabii o zamanlar bu söylevler bir
sonraki tuvalet temizliğine kadar beni durduruyordu. Aldığım sevapları
düşünüyordum. “Ne çok sevabım olmuştu… Şimdi ölsem cennete kesin giderim…” Sonu
gelmeyecek düşünceler. Ta ki bir gün dini derste çocuğun biri “Hocam yatakhane
katındaki tuvalet temizlenmesi gerekiyor.” Diyinceye kadar. Ben derse nereden
gelmiştim? Aşağıdaki tuvaleti klörak ile beyin hücrelerimin yarısını kaybetme
pahasına parıl parıl temizleyip gelmiştim. Hoca bana bakarak “Gel bakalım ne
olmuş. Daha yeni temizlemedin mi?” Dedi. İndik bir baktık. Çocuğun biri
tuvalete atom bombası atmış. Gel de temizle. İşte tüm bunları hizmet safsatası
altında temizlikçi tutmak yerine hem talebe, hem de çok amaçlı temizlikçi
olarak kullanıyorlardı. Düşünce de nereden baksan kral hareketti. Tabii ben piştikçe
akıllanmıştım. Temizlik yapıyor gibi görünüyordum. Sonra yerim değişti ve
aylarca düzgün temizlik yapmadan günleri geçirir olmuştum. Çünkü hizmet denilen
şeyin ne başı ve sonu vardı, ne de bir tanımı bile yoktu. Bokun içinde de
hizmetti, klimalı oda da püfür püfür şekerleme yapmakta. Kısacası lafa gelince
Allah, Kur’an, sevap, ama işin aslı itlik, puştluk, çakallık içinde bir kaosu
temsil ediyordu. Zaten yurtta kalan talebe asıllı çocuklar, asıllı diyorum
çünkü hiçbiri talebe vasfını taşımayan çarpıcı, çırpıcı, ağzı bozuk çocuklardan
oluşuyordu. Hiç mi temiz çocuk yok diye soracak olursanız. Devamınızı da aldım.
Anlatım bozukluklarını ve yazım ve noktalama yanlışlarını düzeltip size geri
yolluyorum. Lütfen dikkatlice okuyun ve önerilerimi değerlendirin. Özdemir
Asaf’ın da dediği gibi “Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, Birinciliği
beyaza verdiler.” Temiz çocuklar daha ilk haftasını doldurmadan kirleniyordu.
İlk defa küfür etmeyi burada öğrenenler mi dersin, ana kuzusu olan çocuğun
barbara dönüşümü mü? Zorbalanmaya ve kalıcı psikolojik travmaya kadar pek çok
şey mevcuttu. Zaten talebelerin büyük çoğunluğu ailevi sorunları olan ya da
ufak bir kısmını oluşturanlar gerçeklerden bir haber; “Çocuğum kitap nedir,
sünnet nedir, Allah nedir diye öğrenmesi için” diye yollananlardan oluşuyor,
çocuğunu allahsız, kitapsız geri alanlarla son buluyordu. Ee kolay değil. Çocuk
hangi birini yapacak? Okul derslerini mi? Hizmet adı altında temizlikçilik mi?
Yanlış din, tarih, ahlak öğretisi mi? Propaganda malzemeliği mi? Ya da tüm bu
itlik, puştluk içinde temiz kalmaya mı çabalayacak? Buradaki gerçeklik her
zaman yansıtılanın çok dışında sahteliklerden oluşuyordu. Böylece gerçeklik
algınız sahteliklerle dolup taşmış oluyordu. Dışarıdaki manyak, barbar, yobaz
insancıklar nasıl ortaya çıkıyor sanıyorsunuz? Çevren nasılsa sen de öyle olup
çıkıyorsun. Çevren sayesinde farkında olmadan öyle bir duruma geliyorsun ki
siyahı beyaz, beyazı siyah olarak görüyorsun. Gerçeklik algın bozuluyor.
Buradan dönüş ise çok zor. Çünkü sana ilk sorgulamayı, sonra da bir şeyin
nedenini, sebebini öğrenmeni, sormanı engelliyorlar. Aptal bir hocamız vardı
aptal mı aptal. Salakça bir şey söylerdi nedenini sorarsan hayatının en büyük
hatasını yapmış kadar oluyordun. Dediğini yapsan hem bu kadar zaman kaybetmeyeceksin
hem de kafam rahat olacak. Biz dediysek var bir nedeni. Sorgulama oğlum, benim
tersim pistir… Ölme eşeğim ölme. Söylediği şeyde de gram mantık yok. Narsist
kişiliğini sevdiğim monkeyi. Hayır adamın şöyle bir sorunu da var, aslında bu
sorun genel olarak tüm hocalarda var ama bu monkeyde fazladan vardı: Her şeyi
Allah’la bağdaştırmak. Yani öyle durumlar oluyordu ki Allah ben ne alaka
demiyorsa ben bir şey bilmiyorum.
Tabii bu tarz düşüncedeki insanlar bir anda ortaya çıkmıyor. Bu
düşüncelerin doğması ve yayılması için yılların geçmesi gerekir. Nitekim uzayda
bir yerdeki devletin yetersizliğinden kaynaklı olarak insanlar alternatif
arayışlar sırasında karşısına çıkan şey tarikatlar oluşumları oluyor. Uzayda
bir yerdeki devletin yetersizliği bu şekilde kapatılmış, daha doğrusu üstü
örtülmüş ve tavizler verilmiş oluyor. Uzun vadede bunun inanılmaz zararları
oluyor çünkü devlet içinde bir devletleşme meydana geliyor ve bu da psikolojik
olarak sağlıklı olmayan bireylerin doğmasına sebep oluyor. Ayrıca yeterince
gruplaşma söz konusuyken bir de dini inanç olarakta bir gruplaşma ve bölünme
gerçekleşiyor. Bu gerçekten tehlikeli ve eski çağ kafasında bir düşünce
ilerlemesinde bir durum ortaya çıkartıyor. Allahım sonumuzu hayır etsin.
Bu bölüm bu kadardı. AKLINIZI KULLANABİLDİĞİNİZ bir ay diliyorum.
"İMAN GÜCÜ #ÜÇ"te görüşmek dileğiyle…
 |
| -TENGRİ |
Yorumlar
Yorum Gönder