Elimdeki kartlara göz gezdirdim, son bir saatte defalarca yaptığım
gibi. Kupa ası bana göz kırparken, sinek valesine odaklandım. Gerçekleşebilecek
tüm olasılıklar zihnimde bir akış halindeydi. Kendimi tanıyordum ve alabileceğim
riskleri biliyordum. Lakin sorun bu değildi zaten, sorun rakiplerimi tanımıyor
olmamdı. Masadaki son bir saattir aşina olduğun yüzlere şöyle yeniden bir baktım.
Aramızda kim blöf yapıyordu da bunu sert mimikleriyle gizliyordu? Ya da şu
eleman gerçekten göründüğü kadar rahat mıydı? Risk almaya hazırdım peki ya
onlar da benim kadar hazırsa? Aptal durumuna düşmek istemiyordum. Kartlarıma
güveniyordum ancak bu yeterli olacak mıydı emin değildim. O an fark ettim ki;
hayat bu masa aslında. Evet, bir poker masası, bir şans oyunu. Hayat koskoca
bir kumardı aslında. Bir masanın etrafına dizilmiştik, ne için? Bir sonraki
hamlede ne olacağını bilmememize rağmen karlı çıkmak uğruna risk almak için.
Kimisi kendine güvenmez ve geri çekilirdi. Bu yarım halini kabullenip,
elindekiyle yetinmeyi seçerdi. Sonucunun kötü olması yüzünden karar vermekten
korkanlar yapardı bunu. Diğer bir kısım ilerlerdi. Gözü kördü kimisinin. Fazlası,
yalnızca daha fazlası için sahip olduklarının değerini yok sayarak harcardı. Eğer
kader ona gülümserse, biraz şanslıysa feda ettiği şeyler hiç uğrunda ziyan
olmaz, harcanmaları anlam bulur ve kazanırdı. Ancak şans, beklediğimiz anlarda
orada olmaz. İşte o zaman uğrunda onca şey harcadığımız fakat yine kazanamadığımız
o şeyin eksikliğiyle beraber, bu yolda yitirdiklerimizin de yokluğu peydahlanır
ve bizi, kendimizi harcamaya mecbur bırakırdı.
Denge. Denge en
doğrusudur. Yeri gelince çekilmek ve yeri gelince öne atılmak iyi bir denge
yakalamamızı sağlar. Fakat nereden bilebiliriz öne atılmamız gereken anın o
olduğunu? Ya aslında geri çekilmemiz gerekiyorsa, risk almak yanlış bir
kararsa? Yanlış ve doğru yüzde elliden başka bir şey değildir. Yüzde elli kısmı
"yanlış" oluştururken, diğer ellilik kısmı "doğru"
oluşturur. Bu durumda kavuşmaya çalıştığınız denge parmaklarınız uçlarından kayıp
gitmeye her daim hazır demektir. Bu denli bir baskı altındayken, karar
vermekten korkup kaçanlara da hak veriyorum bazen. Eylemin doğuracağı kötü
sonuç ihtimalini, eylemsizliğe tercih etmek. Desteklediğim bir felsefe değil,
fakat kişinin haklı olduğu yanı var.
Peki ya kartlar?
Onlar hayatta bize verilen fırsatlar ve şansızlıklar bütünüdür. Onları lehimize
veya aleyhimize çevirmek bizim elimizdedir. Çoğu insan fark etmez ama gerçekten
de tıpkı bir poker oyununda tuttuğumuz ve attığımız kartlar kadar kolay kontrol
edebiliriz onları. Kartları kişiler olarak da metaforlaştırabiliriz. Ailemiz,
dostlarımız, hocalarımız... Çevremizdeki kişilere yani elimizdekilere
güveniyorsak, hamle yapma özgüvenimiz artar. Gözünü kartlardan ayırıp masanın
etrafında diğer oturan kişilere baktığında, "ya aptallık ediyorsam?"
sorusu özgüveninizin içine sinmesine sebep oluyor. Çünkü onlar rakiplerimiz.
Rakiplerimiz; her
zaman sınıfınızda, iş yerinizde veya çevrenizde sizden daha başarılı bir insan olmayabilir.
Yaşamımızın kritik bir döneminde meydana gelmiş ve bizi zor duruma sokan bir
olay da rakibimizdir. Bizim hayattaki başarıya doğru ilerleyişimizi engeller.
Aynı şekilde "arkadaş" sıfatındakiler. Hatta doğduğumuz yerin yaşam
koşulları bile. Rakip olarak kendimizi de göz ardı edemeyiz. Herkesin içinde
kendi benliğini yiyip bitirmek ve onu karanlığa çekmek isteyen bir canavar vardır.
Depresif anlarda mantığınızı ele geçirmesi kolaylaşır. Zayıflıklarınızdan,
başarısızlıklarınızdan, korkularınızdan ve onlardan doğan kötü düşüncelerden
yararlanır. Belki de en büyük rakibimiz "o"dur. Kendimiz.
 |
|
Kader, harekete geçmeyen kişiye asla yardım
etmez. - Sophokles
|
Masa. Masa
kaderdir. Kadere inanmayanlar için yaşanmış ve yaşanacak olan her şeydir. Bizi
geçmişten şu ana, şu andan da geleceğe taşıyacak olandır. Tüm olay orada olup
biter. Sonunda ise kazanç vardır.
Kazanç. Fiziksel
olarak baktığınızda aynı görünebilir kazanacaklarımız. Ne var ki fiziksel
varoluşun tuzağına düşmek büyük bir hatadır. Gözlerimizin gördüğünden fazlası o
kazanç. Biri ona baktığında şan, şöhret görür. Biri, yaşamındaki başarısızlıklarının
telafisi olabilecek bir başarı. Bazısı kişisel tatmin unsuru. Kimisi içinse bir
hiçtir. Evet, kazanç bazen bir hiç olabilir. Çünkü o kişinin kazancı, kazancın
ta kendisidir. Açlıktan farksız bir kazanma arzusu besler ve zaman zaman ne
kazanacağı bile önemsizdir.
Şimdi her şey
kafamda oturdu. Masaya geri döndüm. Hamle sırası bendeydi. Önce hayatıma sonra
bulunduğum masaya baktım. Birbirinin yansımasıydı sanki ikisi de. Hayatımdaki
virajları ve riskleri, düşmeleri ve kalkmaları biliyordum. O kazancın benim
için ne anlam ifade ettiğine de biliyordum. Elimde tuttuğum kartların kontrol
etme gücünün bende olduğunu, masada neler dönüp bittiğini. Yalnız tek bir sorun
vardı. Halen rakiplerimi tanımıyordum. Kim hayatımda o sözde arkadaşı temsil
ediyordu? Hangisi o kritik anda başıma gelen kötü olaydı? Hangisi bendim peki?
Yoksa sadece hayatın bir parçası olan herhangi bir insan olarak mı bakmalıydım
onlara? İyi de herhangi bir insan demek, her şey demek. Onlar herkes
olabilirdi. Hayatımın bir parçası olan herkes.
 |
|
Tanrı ile kumar
oynanmaz / Oyunun kurallarını o koyar / Oyunun sonunu o bilir / Oyunun kazananı
o olur / Tanrı ile kumar oynanmaz / Oyunun kaybedeni sen olursun. -Tamer Oğuzcan
|
Tanrı? Tanrı
neredeydi bu oyunda? Bize hep söylendiği gibi yukarıdaki yerinde izliyor muydu?
Masanın ta kendisi miydi acaba? Yoksa kararlarımı verdiğimi sandığım irademin
iplerini elinde mi tutuyordu? Neresindeydi masanın? Neresinde?
Ya o da
oyundaysa? Ya Tanrı, hemen yanımda elinde kartları tutuyorsa? Yaşanmış, yaşanıyor
ve yaşanacak olan her şeyi biliyorsa? Kartlarımı, kararlarımı, kazançlarımı,
kaybettiklerimi... O halde hiçbir anlamı kalmıyordu bütün bunların. Tanrı bu
oyunun içindeyse ben zaten kaybetmişim demektir. Çünkü ben bana kurulu bir
oyunun parçası olmak değil, oyunu kendime göre kurmak istiyorum. O varsa
kazanmam onun kararıdır, istese kaybederim çünkü. Peki iradem veya kararlarım?
Benim elimde değil mi bu kartlar yoksa bu da mı yazılı? Hayat bir kumarsa, Tanrı'nın
kumarla ne işi var ki? Ne çok çelişiyor soruların cevapları kafamda. Çeliştikçe
manasızlaşıyor sanki oyun. Belki ben cevap bulamayacak kadar ufağım, belki de
bu da onun kararı. Ya ben anlayamıyorum, ya da o istemiyor. Ne olursa olsun,
tek bir şeyi anladım sonunda ve masadan kalktım. Tanrı ile kumar oynanmaz.
- Kay Snyder
Yorumlar
Yorum Gönder