 |
Hayat kendiliğinden ne iyi, ne kötüdür. Ona iyiliği, kötülüğü katan sizsiniz.
- Michel de Montaigne |
İyi ve kötü arasında keskin bir çizgi olduğunu savunabilirsiniz. Ki bence de öyle.
Göz ardı edilemeyecek net sınırları vardır ikisinin de. İyiyi kötüden ayırt etmekten
bahsetmiyorum. Bu bazen yanıltıcı olabilir. Ancak "iyi olmak" ve "kötü
olmak" siyah ve beyazdır. Kötü eylemin altında yatan iyilik onu grileştirir.
Tıpkı iyi eylemin altında yatan kötü gibi. Lakin bu noktada bile işler benim için
o kadar da karışık değildi. Aradaki çizginin tamamen silindiği an, kötü veya iyi
itibar diye bir şeyin olmadığını anladığım andı.
 |
İyi ve kötü arasında keskin bir çizgi yoktur. İnsanın doğası gereği, her iyi eylemin altında bir kötülük, her kötü eylemin altında bir iyilik yatar.
- Oscar Wilde
|
Ruh bedene yön verendir ve
senin de bedensel eylemlerinle ruhunu beslemen gerekir. Bu da her eylemsizliğinde
veya yanlış eyleminde ruhunu zedeleyip bir döngünün başlangıcına sebep olur. Ben
hiçbir zaman ruhuma iyi bakamamıştım. Onu beslemek için çaba sarfetmeden, beni çektiği
yoldan, içimdeki sesten, arzudan ve istekten kaçmıştım. Bunun bana geri dönüşü mutsuzluk
oldu. Griler içinde kaybolduğum bir hayat. Sanki siyah-beyaz bir ekranda oynayan
filmdeki, sokaktan geçip giden bir yan karakterim. Herkesin hayatındaki olaylar
kendileri için önemlidir fakat benim hayatımda kendim için önemli bir şey bile yoktu.
Konservatuarda bir müzik öğretmeniydim. Sevmediğim bir meslekti. Üstüne üstlük,
öğretmenliğin bana göre olmadığını hep bilirken bu seçimi yapmıştım. Ruhumu cezalandırmış
adeta. Zaten hayat eninde sonunda cezalandıracak, bari ben mantıklı bir karar uğruna
hayattan önce davranayım demiştim. Kararlarımın doğruluğunu o zamanlarda savunurken,
şimdi anlayamaz olmuştum. Mutluluğu aramam gerekirken, kendimi mutlu olmayacağımı
düşündüğüm şeylere itmiştim. Şimdiyse ne istediğim yerdeydim, ne de olduğum yer
beni istiyordu. Ne kader bana burayı uygun görüyordu, ne de ben kaderimi kendime
uygun. Ruhumun yakarışı tiz bir notaydı sanki ve kasvet içinde sürünüp gittiğim
her gün daha bir üst notaya çıkıyordu. En sonunda o tiz çığlık, iyi ve kötü arasındaki
cam gibi keskin ama kırılgan çizgiyi paramparça etti. Bu, yaşı bana yakın olan ve
sevgilisi olmasına rağmen ona karşı duygular beslemekten kendimi alıkoyamadığım
bir öğrencim sayesinde oldu. "Bu dünyada iyi ve kötü olarak sınıflandırabilecek
bir çok şey var, ancak itibar onlardan biri değil." Demişti. İlk başta anlamadım,
evime dönerken anlamıyordum. Evimde yine anlamadım fakat metroda, bir hiç olmanın
kokusu ciğerlerime dolarken oturdu her şey. "Çat" sesini duydum ve artık
iyi en az kötü kadar siyah, kötü de en az iyi kadar beyazdı. Bunu fark etmek korkunçtu,
ne var ki damakta bıraktığı bağımlılık yapıcı bir tadı vardı. Çünkü artık ben gri
değildim ve hayatım küçük bir ekranın içine sıkışmamıştı. Artık insanlar griydi
ve ben siyah da olsam, beyaz da olsam onlardan üstün olacaktım. Bu andan sonra,
gri hissedecek olan onlardı. Yıl sonunda öğrencilerimle bir dönemdir çalıştığımız
repertuvarları son anda değiştirirken ellerimin titrekliği kötülüğü yansıtırken
kalbimdeki heyecanlı titreşim bundan ne kadar zevk aldığımın temsiliydi. Nefeslerim
ise tereddüttün ve kaygının bir başyapıtıydı adeta. Şu ana kadar hiçbir koro performansının
mükemmelliği, inanılmazlığı, kusursuzluğu ve bu süslü sıfatları geçin, yalnızca
güzelliğiyle bile anılamamışken; aniden beraber bir koroyla anılmaya başladım. Kötü
itibar öyle bir şeydi ki, bir kere adımınızı attığınız anda sizi içine çekecek ve
bırakmamaya niyetli olan katrandan bir bataklık gibiydi. Ağzınız ve burnunuz, hatta
ciğerleriniz kapkara katranla dolana ve sizin sonunuz olana kadar, gözlerinize itibarın
perdesi inmiş şekilde sonunuzu bekliyor, belki de benim gibi yazıyor olacak ve direnmeyecektiniz
bile. Kötü bir iş yapmak yetersizdi. Nitekim kimse bunu bilerek yaptığımın farkında
değildi. Gelgelelim uzun zamandır bastırdığım duyguların sahibi olan öğrencimle
aramdaki engelleri yıkarak sevgilisini aldatmasına sebep olmak, bu irade gerektiren
bir eylemdi işte. Adım lekendikçe bir o da yükseliyordu. İkinci bir berbat repertuvar
hazırladım. Bu, tüm kuralların tam zıttını içeriyordu. İşin ilginç tarafı şuydu
ki, amacımdan çok daha fazlasına ulaştım. Hedefim berbatlıklar itibarımı arttırmakken,
bir anda ünlü bir müzisyen çıkageldi. Koro o kadar berbattı ki, her yerde yayılmıştı.
Bunu izleyen müzisyen benimle konuşmak istedi ve birkaç soru sordu. İşin rengini
değiştiren soru ise şuydu "Aslında mükemmel bir koro çıkarabilirdin, değil
mi?" Sanatçılara yalan söylemezdiniz. Yüzünüz kızarmasa bile ruhunuzun soluğunu
hissederlerdi. Ona "Evet," dedim ve ardından sordum "Nasıl anladınız
peki?" Yüzündeki gülümsemeyle beni daha da kötü, daha da baştan çıkarıcı bir
şeye çağırıyordu sanki "Şunu bilir misin, elli soruluk bir doğru yanlış testinde
tamamen yanlış çıkarmak için tüm doğru cevapları bilmek gerekir. Yani berbat bir
senfoni çalmak için, kusursuzu çalmayı bilmen gerekir." Yanıtı her şeyi değiştirdi.
Ne yaptığımı anlamış bir sanatçıydı, itibara benim kadar ihtiyacı olan biri. Beraber
el ele vererek sanatın adını kirletecek işler çıkardık. Zaman bize kötü itibarla
birlikte ne yaptığımızın farkında olup bunu reklam ürününe çeviren fırsatçıları
getirdi. Bir kere iyi ve kötü arasındaki sınırı yok ettiniz mi, yolun aslında ne
denli uzun ve ne denli uçsuz bucaksız olduğunu anlıyordunuz. Elde etmek istediğiniz
şeyleri sınırın öteki tarafına geçmekten kaçınarak yapmak yerine sınırı unutup istemediğiniz
şeyleri yaparak bile isteklerinizi elde edebiliyordunuz. Bunun tadı hepimize güzel
geliyordu. Arasını bozduğum o çift, hayal kırıklığına uğrattığım öğrenciler, yapım
şirketleri, menajerler... hepsi yalnızca oyunun bir parçasıydı. Nasıl ki sigara
dumanı ciğerlerinize dolarken iyi hissettirir ama uzun vadede sizi öldürürdü ya,
işte bana da aynısı oldu.
 |
İyi ve kötü arasındaki çizgi, insanın kendi durumuna göre değişir. İnsan, hayatta kalabilmek için bazen iyi olmayan şeyler yapmak zorunda kalır. Bu durumda, iyi ve kötü arasındaki çizgi bulanıklaşır.
- George Orwell |
Hayattaki konumumu algılayamadığım
bir noktadayım. Mutluluğa öyle saygısızlıklar ettim ki artık benim onu tanımamı
bile izin vermiyor, onu unuttum. İnsanların zamansızlığı anlayamadığı gibi, ben
de neyi kendim, neyi itibarım için yapıyorum anlayamıyorum. Sanırım itibar hırsından
doğan kötülüğüne tutsak edilen şeytan da böyle hissediyordur... Şimdi şeytan mı
oldum yani? Hayır, ben yaşıyorum. Lakin yaşamanın bu demek olduğunu hiç sanmıyorum.
Üzgünüm galiba ama daha mutluluğu hatırlayamazken onun yokluğundan doğan bu duygu
nasıl beni böyle sarıyor ona da anlamıyorum. Yanlışlara ve doğrulara kör oldum artık.
İtibarın mutluluğu getireceğini düşündüren neydi? Şimdi benden kurtulmuş bedenime,
ruh olarak şöyle bir bakıyorum da, ölümüm kurtuluş olduğunu düşündüren neydi?
- Kay Snyder
Yorumlar
Yorum Gönder