Milyonlarca yıldızın olduğu bir yerde, bir yıldız nasıl yapayalnız
hissedebilirdi? Çünkü onlara ait hissetmiyordu. Yalnızlık… Nedir bu yalnızlık?
İnsanın okuduğu bir kitapta beğendiği bir cümleyi söyleyebilecek birisinin
olmaması mıdır? Koca bir şehirde binlerce insanın içinde yalnız hissetmesi
midir?
Andrey Tarkovski’nin bir sözü var: "Kendinizi, kendinizle zaman
geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirin." Bir şeyler yapmak için
illâ ki bir başkasına ihtiyaç yoktur. Bir yerde oturup kahve içmek için, sahile
gitmek için ya da sinemaya gitmek için birinin olması şart değil. İnsan bunları
kendi başına da yapabilmeli ve kendi başına yaparken de zevk alabilmelidir.
Sırf birlikte yapabileceği biri yok diye insan kendini bunlardan mahrum
bırakmamalı.
Aslına bakarsak insanın böyle bir başkasına ihtiyaç duyması çok
acı bir durum. Tabii ki bir arkadaşın olsun, karşılıklı birbirinizi anladığınız
sağlıklı bir ilişkin olsun. Ama yoksa da bu dünyanın sonu değil yani
yapayalnızım diye yıpranmaya gerek yok kendinizi en yakın dostunuzu keşfedin.
Peki asıl yalnızlık nedir? Bence asıl yalnızlık senin gibi olmayan insanlarla
aynı ortamda bulunmak. İçinde yaşadıklarını yanındakine değil de denizlere
anlatmaktır. Kağıtlara yazmaktır. Tablolara çizmektir. Ama asla kimseye
anlatamamaktır. Yalnızlık tek kelimedir. Bakıldığında tek bir duygu gibi gelir.
Oysa birçok duyguyu beraberinde yaşatır. Hiçbir deniz ya da tablo anlayamaz ki
o insanı. İşte yalnızlık bazen de etrafında sana seni anladığını hissettiren
bir çift göz bulamamaktır. Tüm yaşadıklarını, hissettiklerini, gözyaşlarını,
söylemek isteyip de cesaret etmeyip sustuklarının hepsini içine atıp yükü ağır
yorgun bir ruhla yaşayan kimse yalnızdır.
Aşırı olan her şey yarardan çok zarar
getirir. Yalnızlığın da fazlasının getirdiği zararlar vardır. Yalnızlık bir
zamanlar seversin iyi gelir. Belki yaşatarak belki de çok düşündürerek öğretir.
Öğrendiklerinle ya da yaşadıklarınla farkındalık oluşur, biraz daha
olgunlaşırsın. Bir zaman sonra yorulursun, çok sıkılırsın, biraz da bıkkınlaşırsın.
Artık yalnızlık biraz sevimsizleşir. Yorgun, yalnız ve küsüm…
 |
|
Eskiden derdim ki; insanın başına
gelebilecek en kötü şey, bir gün yapayalnız kalmasıdır. Öğrendim ki, hayatta
insanın başına gelebilecek en kötü şey yapayalnız hissetmesine neden olan
insanlarla yaşamasıdır. - Goethe
|
Bir de böyle bir durum vardır. Yapayalnız hissetmemize neden olan
insanlar. Herkes konuşuyordu ama kimse birbirini dinlemiyordu. Dinleseler bile
anlamıyorlardı. Ve sen artık öyle bir noktadasındır ki umursamıyorsundur. Bir
boşvermişlik vardır. Çünkü konuştuklarının havada kaldığını fark etmişsindir.
Bundan sonrası, sadece kabulleniş ve yalnızlıktır. Ruhun çok yorulmuş ve
üşümüş, artık donuklaşmış. Unutmuş gün batımlarını, yağmurları, gökkuşağını,
denizin dalgalarını, yıldızları ve ayı. Nasıldı gün batımları? Baktığımda ne
görüyordum, neler hissediyordum? Ne gün batımları ne yağmurlar ne de diğerleri
hiçbirini hatırlamıyordum. Hatırlamanın bir yolu var mıydı? Donmuş ruhum
ermeliydi. Ne gerekliydi, nasıl erirdi? Yalnızlık mı son bulmalıydı? Hayır,
hayır yalnızlık son bulamazdı ben orada kendimi bulmuştum. Ama en azından biraz
azalabilirdi. Belki bu ruhuma iyi gelirdi.
Şehirden uzakta tüm ışıkların söndüğü bir yerde olmak istiyorum.
Arkada dalgaların sesi, beraberinde çok hafif bir melodi olsun. Sadece bu
sesleri dinlemek ve gökyüzünü seyretmek istiyorum. Sonra uyumak ve bir rüya
görmek istiyorum. Çünkü ruhumun böyle şeylere ihtiyacı var.
- Pera
YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ
Yalnızlık,
yaşamda bir an,
Hep yeniden başlayan..
Dışından anlaşılmaz.
Ya da kocaman bir yalan,
Kovdukça kovalayan..
Paylaşılmaz.
Bir düşün'de beni sana ayıran
Yalnızlık paylaşılmaz
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.
― Özdemir
Asaf
Yorumlar
Yorum Gönder