Serin bir günün sabahına uyanmış olan kuşlar, ısınmak için uçuşmaya
başlamıştı. Sokaktaki köpeklerin havlama sesine uyanan Reiki, yatağından
doğrulmuş ve penceresinin önünde askerî bir nizamla yürüyen karıncaları
izliyordu. Kolunu kaldırdı ve saate baktı. Derin bir iç çekti, saatinin
bozulduğunu ve artık takmadığını unutmuştu. Yorgun bir tavırla yataktan
kalktı, ellerini ve yüzünü yıkamak üzere banyoya gitti.
Kendi kendine söyleniyordu, başı ve sonunda ince bir işçilik ile örülmüş
dantellere sahip, annesinden kalan yumuşacık havlusunu yüzüne sürtüp,
“Sanırım sabahları beni rahatlatan tek şey bu.” diye düşündü. Havlusunu
katlayıp aynanın yanında duran dolaba kaldırdı. Banyodan çıktı, saat
daha sabahın altısıydı. Hantal adımlarla odasına doğru yürümeye başladı.
Okulu saat sekiz buçukta başlıyordu. Odasına girdi, önce başlığı
çatlamaya yüz tutmuş altı yaşından beri kullandığı yatağına baktı.
Sonrasında tahtadan olan ve her yıl farklı bir renge boyadığı
sandalyesini çekti, masasına oturdu. Kalktı, sonrasında tekrar oturdu.
Kalktı ve oturdu. Bunu dört defa yaptı. Masasındaki kitaplarına baktı,
içinde acı bir tebessüm bulunduran ufak bir kahkaha patlatıverdi. Ve
ardından “Hayır, hayır-hayır, deli falan değilim, gayet iyiyim.” dedi.
Bunu söylerken bile kendi kendine konuştuğu için kendinden şüphe
ediyordu. Tatlı bir tebessümle kitaplarının arasından parlak, altın
sarısı işlemelere sahip, küçük, kırmızı defterini nazikçe çekip aldı.
Okula gidene kadar şiir yazacaktı. Birden odasının kapısı açıldı ve
içeriye bir baş uzandı. “Reiki iyi misin?” diye sordu. Odaya giren
babasıydı. Reiki’nin yüzü birden düşüverdi. Annesinin ölümünün,
babasının sorumsuzluğu yüzünden olduğunu düşünüyordu. Annesi hastayken
babası şehir dışında olmasaydı, belki de hala yaşıyor olurdu. Belki de
şu an ailesiyle birlikte mutfaktaki küçük masaya oturmuş, kahvaltı
yapıyor olurlardı. Bunun için babasının suçluyordu. Aslında olayın
doğruluğundan bile emin değildi. Annesi gerçekten hasta mıydı? Babası ne
için şehir dışındaydı? Bu olaylar yaşanırken sadece üç yaşındaydı.
Hiçbir şey hatırlamıyordu. Babasının yaşananları açıkça anlatmayıp,
ortalıkta sır küpü gibi dolaşması da ayrı bir mevzuydu. Bunlar Reiki’nin
aklına tekrar gelince morali altüst oldu. İyiyim anlamında başını
salladı. Babası, “Ben işe gidiyorum, okuluna geç kalma. Tostunu masaya
koydum.” dedi ve odadan çıktı. Reiki derin bir iç çekti, babası kahvaltı
yapması için her sabah ekmeğin arasına iki dilim salam, bir dilim
domates ve ardından bir dilim de peynir koyarak eski, kararmış tost
makinasında tost hazırlıyordu. Yanında da meyve suyu eksik olmuyordu.
Sadece kendisinin duyabileceği bir sesle, “Bıktım.” dedi. Şiir defterini
açmaya, içinde özenle işlenmiş anlamlı cümleler görmeye iştahı
kalmamıştı. Ayağa kalktı, defterlerle kaplı masasının üzerinden çay
bardağını aldı. İçindeki dünden kalma sallama poşet çayı çöpün içine
savurarak attı. Bardağı tekrar masasına koydu. Yatağının kenarındaki
pencereye doğru yürüdü. Dışarıya baktı, sabah uyandığında gördüğü
güneşli havadan eser yoktu. Bulutlar gökyüzünü kaplamış ve etrafı yavaş
yavaş yoğunlaşan bir sis sarmıştı. Gözleri, arada seyrelip sıklaşan
bulutların arasında kaybolup giderken, ağzından şu kelimeler
dökülüverdi. “Ölmek için berbat bir gün.” Birden geriledi, durdu ve
düşündü;
Neden varım? Düşünüyorum,
Nereye aitim? Bilmiyorum.
Durdu,
başını tekrar bulutlara doğru çevirdi. Gözleriyle, bulutların arasından
sızan ince, keskin fakat güçlü olmayan güneşi seçmeye çalışırken devam
etti;
Kime sahibim? Anlamıyorum,
Sanki boşuna yaşıyorum.
Diyorum! Diyorum! Diyorum!
Sürekli çabalıyorum.
Çabalıyor muyum? Sanmıyorum,
Sanki boşuna yaşıyorum.
Nereye gidiyorum? Görmüyorum.
Nasıl düştüm? Sızlıyorum,
Ney için sızlıyorum? Kızıyorum.
Sanki boşuna yaşıyorum.
Onu gördüm biliyorum,
Kimi gördüm? Sanıyorum.
Sensedim, biliyorum,
Artık boşuna yaşıyorum.
Gülümsedi,
gerçekten boşuna mı yaşıyordu? Boşuna yaşamak nasıl bir şeydi? Bir
insan nasıl boşuna yaşardı ki? Bu mümkün olabilir miydi? Başını kaşıdı,
“Sanırım tekrar başladık.” dedi. Bu şekilde fazla fazla düşünmek onu
yorsa da, bundan patates kızartması yercesine keyif alıyordu. Şiirini
yazmak için defterine uzandı, kaleminin masasında olmadığını fark etti.
Kalemini almak için gıcırdayan zeminde çantasına doğru yürürken, evin
açık yeşil duvarında asılı olan, sayıları silinmeye yüz tutmuş duvar
saatine gözü takıldı. Saat sekiz olmuştu. Birden telaşlandı, şiirinin
sözleri aklından uçuverdi. Koşar adımlarla çantasının yanına gitti,
sertçe kavradı ve hızla masasının önüne geldi. Boyası dökülmüş duvara
bantla yapıştırdığı, buruşuk bir kağıda karalama şeklinde yazılmış ders
programına baktı. El çabukluğuyla kitapları çantasına doldurdu. Çantayı
sırtına taktı ve koşarak kapıya gitti. Beyaz bağcıkları toz toprak
sebebiyle kararmış ayakkabısını hızlıca giydi. Koşarak evden çıktı.
Yaklaşık iki yüz metre koştuktan sonra duraksadı. Nefes nefese, önce
etrafına sonra yavaşça üzerine baktı. Başından kaynar sular dökülmüştü.
Üzerinde siyah, bol, oldukça rahat bir eşofman ve beyaz renkle işlenmiş
desenlere sahip, geçen sene gece pazarından zar zor indirim yaptırarak
aldığı orta kalite siyah bir tişört vardı. Bunlar gece yatarken giydiği
kıyafetlerdi. Ne yapacağını bilemedi, büyük bir telaşla evden çıkınca
üstünü değiştirmeyi unutmuştu. Başını kaldırdı. Karmaşık duygular
içerisinde eve dönecekti ki, gözleri tam önünde durduğu, kolonları
çürümüş, üzerinde boya kalmamış, zemin katı boşluk olan binanın kolonuna
takıldı. Sallanıyordu. Binaya baktı, sanki ayaklanıp gidecek gibiydi.
Sağındaki ve solundaki binalardan kaçmak ister gibi sallanıyordu.
Etrafına baktı, çarpık kentleşme sebebiyle iç içe ve karmaşık olan
binaların hepsi sallanıyordu. Etrafını çeviren binaların hepsi sanki
onun üzerine geliyordu. Adamın biri avazı çıktığı kadar “Ahmak çocuk! ne
diye duruyorsun deprem oluyor!” diye bağırarak yanından koşarak geçti.
Reiki çantasını çıkardı ve usulca yere koydu. Başını kaldırdı. İfadesiz
bir yüz ile sabah izlediği, oldukça bulutlu, bunaltıcı gökyüzüne baktı.
Aklından sabah düşündüğü şiirini geçiriyordu. Üzerine devrilen eski
binayı fark bile etmemişti. Artık molozların altındaydı. Gözlerini açtı, sadece karanlık vardı. Yüzünden akan kan
ağzına kadar uzandı. Reiki artık sadece kan tadı alıyordu. Kan ve
karanlık, ne kadar da uyumsuz bir ikiliydi öyle. Nefes almaya çalıştı.
Yapamıyordu, ciğerlerinin ezildiğini düşündü. Ses tellerinden gelen
hırıltılı, hayatı boyunca yaşadığı tüm umutsuzlukları içeren dolu bir
ses tonuyla şu kelimeleri söyledi “Ölmek için berbat bir gün.”
Hiç görmediği annesinin koyduğu isminin anlamına ulaşmıştı. Reiki'nin
pencerenin önünde düşündüğü, “boşa yaşamak” kavramıyla bir alakası
yoktu. O sadece hayattan keyif almak için çabalayan bir çocuktu.
-Itami Reiki
Reiki:
Rei
“her yerde var olan”, ki “ruhsal yaşam enerjisi” anlamına gelmektedir.
Aynı zamanda yirminci yüzyılın başında Japonya’da ortaya çıkan, enerji
aktarımı ile ruhsal şifa vermeye dayalı olduğu inanılan bir tekniktir.
Batıya “Evrensel yaşam enerjisi” olarak tercüme edilmiştir.
Yorumlar
Yorum Gönder