Bu ayki yazımda
sizlere tarikat yurdunda kalacak olsaydınız ya da aileniz sizi tarikat yurduna
verme kararı almış olsaydı sizi ne gibi imkan(sızlık)lar bekliyor olacaktı
onlardan bahsedeceğim. Ayrıca hep tarikatları kötülediğimi söyleyenlere de bu
yazıda yanıldıklarını göstereceğim.
İlk olarak aileniz
sizi yurda verdiğinde onların kafasının rahat, sizin kafanızın ise berbat
olacağı bir aşamaya adım attığınızı bilmenizi isterim.
Peki sizleri neler
bekliyor? Zaman kaybetmeden onları anlatayım:
Olmazsa olmaz çok
yönlü ve kaliteli bir eğitim bekliyor. Her öğrenciye danışman ve her derse
özel, alanında uzman öğretmen imkanının yanında birebir ders imkanı da
sunuluyor. Her seviyeye uygun ders grupları var. Aklınıza takılan ya da yapamadığınız
soruların çözümleri de sunuluyor. Tüm içtenliğimle söylemeliyim ki aklınıza
takılan bir tane bile soru kalmıyor. (Çünkü bir süre sonra sorduğunuz sorulara
ya cevap alamıyorsunuz ya da alakasız cevaplarla karşı karşıya kalıyorsunuz.)
Güçlü yayın desteği desen o da var. E olmazsa olmaz bir eğitim-öğretim yılının
en önemli olayı olan bol bol deneme sınavları ile kendinizi ölçme imkanı da
zaten Allah’ın emri olarak görülüyor.
Bu kadar mı? Tabii ki hayır. Daha hayallerinizin peşinden gitmenizi sağlayacak
sınırsız imkan(sızlık)lar var.
Konforlu, temiz bir
uyku. Eğlenebileceğiniz pek çok oda ve “hoca”. Zeka oyunları da var. Oynarken
hem eğleniyorsunuz hem de öğreniyorsunuz. Ata’mın “Sağlam kafa, sağlam vücutta
bulunur.” sözünden yola çıkarak spor salonu ve spor yapma imkanı da mevcut.
Haftada beş gün değil, günde beş gün spor imkanı veriyorlar hatta bazen daha
fazla olabiliyor. (Özellikle kandillerde ve Ramazan aylarında.) Sosyal
aktiviteler de olmazsa olmaz. Kısacası tüm bu imkan(sızlık)lar sizlere amade
bekliyor. Bu süreçte yapabileceğiniz iki şey var; ya yurtta gün geçtikçe
gerçeklerle yüzleşip uyanmak ya da uyumaya devam etmek.
Tüm bu anlattıklarım
ne kadar güzel değil mi? Şimdi doğruları söyleyip dokuz köyden kovulma zamanı.
Tüm bu anlattıklarım tatlı ve kulağa hoş gelen yalanlar. Anlattıklarım aşağı
yukarı her yıl utanmadan sıkılmadan “Ben ne diyorum?” denilmeden yani kendini
sorguya çekmeden, düşünmeden söylenen özünde çok temiz vaatler. Uyanmayı
başaran öğrencilerin değimiyle yedinci gökte olmakla
eşdeğer. Bana kalırsa da hilaf söylemler.
Tarikat yurtlarında
kalan öğrencilerin yurtta kaldıkları zaman zarfından ayrıldıkları zaman zarfına
kadar geçen süreçte psikolojileri, yaşadıkları ortamın koşullarına ve maruz
kaldıkları muameleye göre değişebiliyor. Bazı öğrenciler, tarikat yurtlarında
kendilerine ait bir aile, bir kimlik ve bir amaç bulduklarını
hissedebiliyorlar. Bununla kalmayıp bu öğrenciler, tarikatın inançlarına,
kurallarına ve liderlerine bağlılık duyabiliyor, onlara güvenebiliyor ve saygı
gösterebiliyorlar. Bu öğrencilerin psikolojisi, tarikatın sunduğu sosyal
destek, manevi tatmin ve özgüven artışı gibi olumlu şeylerden etkilenebilir;
ama bu ne kadar sürdürülebilir tartışmaya açıktır. Ancak bazı öğrenciler de
tarikat yurtlarında kendilerini baskı altında, yalnız, mutsuz ve çaresiz
hissedebiliyorlar. Bu öğrenciler, tarikatın inançlarına, kurallarına ve
liderlerine karşı inançsızlık duyabiliyor onlara güvenmeyen ve saygı duymayan
bir duruma geliyorlar. Bu öğrencilerin psikolojisi, tarikatın uyguladığı şiddet
(şiddet deyince aklınız fiziksel anlamda bir şiddete gitmesin) beyin yıkama ve
radikalizm gibi olumsuz etkilerden zarar görebilir. Bu belirtilerin tamamen
ortaya çıkması da bazen yıllar sürebiliyor.
Sizlere bu sistem
içinde kendinizi geliştirmeniz için bile zaman tanınmaz iken konforlu bir
uykudan bahsedip 6 saat kimi zaman da 5 saate gerileyen uyku imkanı sunmakla,
olup olmadık her durumda hadi bakalım dini sınava, yok Veli ölmüş 5 Yasin
okunacak, yok Ali yurda yardım etmiş onun bir tarafları badelenecek, hadi
bakalım herkes odama deyip aynı şeyleri plak gibi başa sarıp baştan sona sondan
başa tekrar tekrar anlatıp öğrenciye verilen az zamanı da gasp edip kafasını
diktikten ve kapanışı da hakikate dair ne varsa yalanlamak için sözcükleri bir
güzel süsleyip, söyleyeceği yalanı da gizlemek için bin kez daha yalan
söylemekten çekinmez. Sonra helallik isteyip bunu haftada 2-3 kez yapmakla,
zeka oyunları sizleri bekliyor deyip satranç haram demekle, spor imkanı deyip
spor imkanının başını (yanlış anlaşılmasın “spor” kelimesinin baş harfinden
bahsediyorum) vermekle, eğitim eğitim deyip benim için dini ders önemli
kardeşim, benim için temizlik yerleri önemli kardeşim, benim için şahsıma laf
gelmemesi önemli kardeşim, kafama göre size karışır kafama göre takılırım
demekten öteye, kardeşim diyerekten de dikmekten öteye geçemeyen gerici bir
yaşam söz konusudur. Bazı hocaların eğitim ve öğrenci psikolojisine dair
bilgileri cim karnında noktadan öte değil iken karşınıza geçip size bir şeyler
aktarmaya çalışırlar. Nasıl yani? Özel öğretmen? Her seviyeye uygun gruplar? Ya
benim tatlı kardeşim; yok demedim ki, var. Ama dini sınav grupları, onlara özel
öğretmenler ve de dini alana mahsus çalışmalar var. Anlatabilmişimdir inşallah.
Kısacası anlatılan şeylerin
%99’u zırva. Bu sistem içinde kalan kişiler, yani hocalar, aslında her biri
birer misyoner. (Aman diyeyim siz misyoner falan demeyin. Hocam deyin geçin.)
Bazı hocalar bu misyonerlik görevini o kadar iyi özümsemişler ki aklınız bir
anda durup sorguladıklarınızdan ve kendi şüphelerinizden korkar oluyor. Ama
bazı hocalar da bu misyonerlik görevini o kadar iyi oynuyorlar ki bazen onlara
da şaşıp kalıyorsun. Tabii ne kadar iyi oynarlarsa oynasınlar yaptıkları
şeylerin er ya da geç bir inanç meselesi, bir zorunluluk olduğunu fark
ediyorsun. Şahsi düşüncem bazıları da zamanla fark ediyor. Bazen öylesine
radikal İslamcılık oynuyorlar, bazen de kendi öğretilerine göre dini öyle güzel
eğip büküyorlar ki bir zanaatkarın elinden çıkmış gibi duruyor o eğilip bükülen
her şey . Hayır cahiliye dönemindeyiz gibi davranıp inanç meselesi olan şeyleri
mucizeleştirerek anlatmaları da insanı güldürmüyor değil. Anlatılan öğretileri,
hikayeleri, fıkraları, mucizeleri dinlerken gülmemek için dudaklarınızı
ısırıyorsunuz. Bazı hocalar özellikle öylesine kendisini kaptırıyor ve
yükseliyor ki o noktada insanı bir gülme tutuyor ama belli olmaması için bu
sefer yanaklarını da birlikte ısırıyorsun. O an onaylanma isterse ufak bir
tebessümle evet deyip anlatılanları dinlemeye devam edersin. Günün sonunda
sanki kafanın dibinde saatlerce bir koyun melemiş gibi de hissedebiliyorsun.
Anlattıklarına mantık sokmaya yeltenirse ise eşeğin kulağına
Yasin okumaktan öteye geçemezsin.
Tüm bu anlatılanlar
sadece bir yaşanmışlıktan ibaret. Hep olumsuzluklarla dolu gibi duruyor ama
öyle değil %1'lik hakkı
ödenmez azınlık bir gerçeklik var. Allah izin verirse de bir sonraki bölümde de
bu olumlu şeylerden bahsetmeye çalışacağım.
Bu bölüm bu kadardı. AKLINIZI KULLANABİLDİĞİNİZ bir ay diliyorum.
"İMAN GÜCÜ #Dört"te görüşmek dileğiyle…
 |
-TENGRİ |
Yorumlar
Yorum Gönder